Problemi

E përmbysëm diktaturën komuniste sepse aspironim një Shqipëri  demokratike ku do sundonte liria e tregut dhe e konkurencës, barazia e shanseve dhe mirëqenia, drejtësia dhe meritokracia, një demokraci kushtetuese ku populli sovran do të ishte zot i fateve të veta, një Shqipëri europiane që të pasurohej e fuqizohej çdo vit, një shoqëri që do të respektonte si të shenjta lirinë e fjalës, të drejtat njerëzore e politike të qytetarëve.

Këto shpresa dhe aspirata për 26 vjet nuk u vërtetuan. Shqipëria mbahet peng nga problemet e pazgjidhura në vite.

Themeli i demokracisë kushtetuese bazohet te zgjedhjet e lira dhe të ndershme. Krimi më i rëndi i politikës është vjedhja, trafikimi dhe manipulimi i votës së popullit, vjedhja dhe ndotja e zgjedhjeve. Shqipëria nuk bën zgjedhje te lira e te ndershme.

Populli shqiptar është i vetmi në botën demokratike që është zhveshur nga çdo atribut i ushtrimit të vullnetit të tij të drejtpërdrejtë përmes votës, për të zgjedhur deputetët dhe përfaqësuesit, për të miratuar ligje, vendime dhe vizjone të rëndësishme. Të gjithë zyrtarët e lartë i emërojnë kryetarët.

Partitokracia shqiptare nënkupton kthimin e partive politike në bashkësi parapolitike, në çifligje dhe sh.p.k. të kryetarëve të cilat qeverisen si banda, pa rregulla, pa institucione, pa kulturë funksjonale, pa ekspertizë.

Tregjet janë në duar të monopoleve dhe të oligopoleve. Nuk bëhet fjalë më për konkurencë të hapur e të ndershme as në tregun e sipërmarrjes, as në tregun e punës dhe as në politikë.

Partia Socialiste ka një anëtarësi të shkëlqyer. Udhëheqja e PS-së është autokratike, forumet e saj nuk informohen, nuk diskutojnë dhe vendosin për asgjë kolegjialisht. Në parti s’ka zgjedhje, të gjithë i emëron kryetari. kryetari vendos për gjithçka, anëtarësia dhe forumet për asgjë.

Administrata e shtetit dhe qeveria mbushet çdo ditë e më shumë me tutkunë, me njerëz inefiçentë, të pasjellshëm, me të paaftë, me njerëz që i blejnë vendet e punës, i fitojnë me mik, me taraf, ose duke i shërbyer një kryetari partie me vota e me para.

Konçensionet e këtyre 25 viteve, përgjithësisht kanë krijuar kosto të shtuara për shërbimet ndaj qytetarëve, janë realizuar në rrugë jo transparente, janë negociuar keq e në dëm të sovranitetit dhe interesave të shtetit shqiptar.

Edhe pse me dy atdhe, ata janë ndjerë shumë herë pa asnjë atdhe. Shteti shqiptar nuk i krijon asnjë hapësirë emigrantëve të shquar në shkencë, biznes dhe në karjerë që të integrohen dhe të kontribuojnë në ngritjen e institucioneve dhe ekonomisë shqiptare.

Në këto 4 vitet e fundit, për të liruar terenet për investime publike, u prishën mijëra banesa dhe ambjente biznesesh të familjeve të varfëra që nuk kishin mundur ti legalizonin në të shkuarën. Qeveria nuk i legalizon dhe nuk i dëmshpërblen këto ndërtime me preteksin se ka një VKM që e pengon. Qeveria ka bërë ndërkohë shpronësime me çmime shumë më të ulëta se sa kanë paguar pronarët për ti blerë apo ndërtuar këto pasuri. Këto prishje e shpronësime i kanë kthyer de fakto në të pastrehë banorët dhe ju ka shkaktuar atyre mjerim, shkatërim, drama e tragjedi të pakorigjuashme.

Mbi njё mijё ish-ushtarakё nё shkallё vendi, qё kanё shёrbyer pёr vite tё tёra nё detyra e kushte jashtёzakonisht tё vёshtira, nuk mund tё pёrfitojnё Statusin e Ushtarakut pёr keqdashje e papёrgjegjshmёri tё Qeverive tё tranzicionit. Ata jetojnë në kushte shumë të këqia social ekonomike dhe të braktisur, të përbuzur e të parespektuar.