Arben Rrozhani: Bunkerizimi i reformës zgjedhore

Arben Rrozhani: Bunkerizimi i reformës zgjedhore

Prezenca e OSBE-së, Zyra e Delegacionit të BE-së dhe Instituti Demokratik Amerikan mbajtën këtë të martë tryezën teknike mbi “Financimin e partive politike dhe të fushatave zgjedhore’. Organizatorët ishin kujdesur deri në detaje që tryeza e radhës për reformën zgjedhore të ishte sa më larg medias dhe syve të publikut. Dhjetëra kamera dhe gazetarë u lanë në holl për t’u ngushëlluar vetëm me plane personazhesh që ecnin, disa deklarime të shkurtra mes pushimeve, apo qëndrime të shkëputura nga pjesëmarrësit në tryezë.

OSBE mund të ketë patur probleme kohët e fundit me pozicionin e ambasadorit të saj, Borchardt, ndaj të cilit disa gra protestuan në një takim për median për gishtin e mesit që u nxorri banorëve të Astirit, apo deri te shpallja ‘non grata’ në territorin e Presidencës. Por kjo nuk e justifikon bunkerizimin e debateve për reformën zgjedhore, e cila tashmë duhet të jetë sa më e hapur dhe e debatueshme për median dhe publikun.

Partia ‘Zgjidhja’ i ka përshëndetur dhe ka marrë pjesë në të gjitha takimet e reformës zgjedhore organizuar nga OSBE, apo nga Komisioni i Posaçëm i Reformës Zgjedhore dhe ka kërkuar që ato të jenë të hapura, gjithëpërfshirëse, ku të ketë vlerë mendimi i çdo përfaqësuesi.

Nëse nuk do të bunkerizohej tryeza teknike e OSBE/BE/NDI-së, shqiptarët do të shihnin me zë dhe figurë se si deputetë të opozitës së re parlamentare ua thonë ndërkombëtarëve në sy se gjërat në Shqipëri kanë shkuar keq e më keq dhe se vetëm ndryshimi i sistemit politik dhe i Kodit Zgjedhor është shpëtim për vendin; se si ambasadori Borchardt e cilëson ditë të madhe dhe “dritare të hapur’ praninë e përfaqësuesit të PD-së në takim, duke paralajmëruar se zgjidhja do të vijë vetëm nga konsensusi PS-PD, pa pyetur as partitë e reja, as shoqërinë civile dhe as ekspertët e zgjedhjeve; se si një përfaqësuese e shoqërisë civile pyeti e habitur për katrahurën e drafteve të Kodit Zgjedhor dhe ku të gjithë i shmangen çështjes më të rëndësishme: depolitizimit të administratës zgjedhore nga KQZ-ja deri te komisionet e numërimit të votave; se si ekspertë të huaj, përpara se të braktisin mbledhjen për të kapur avionin në Rinas, flasin për rregulla loje si në Perëndim, kur shqiptarët janë ende i vetmi popull në rajon dhe në Europë që nuk janë të lirë që të votojnë, ku vota e tyre blihet, vidhet dhe trafikohet; se si, mjerisht, edhe përfaqësues të shoqërisë civile, deri dje luftëtarë për çlirimin e KQZ-së nga thonjtë e 3 partive, i thurin elozhe ‘erës së re’ të bashkëpunimit mes PS-PD-së.

Në atë tryezë teknike u artikuluan shumë nga tezat që partia ‘Zgjidhja’ ka hedhur në tregun politik shqiptar këto dy vitet e fundit. Që reforma zgjedhore duhet bërë me bashkëpunimin e të gjithë aktorëve politikë, shoqërisë civile, mendjeve të ndritura, brenda dhe jashtë vendit, njerëzve të pakapur nga kryetarët e partivë të vjetra; depolitizimi i administratës zgjedhore, rrëzimi i ndryshimeve kushtetuese të 21 prillit 2008, demokratizimi i partive dhe rrëzimi nga froni i kryetarëve të plotfuqishëm, zgjedhje të lira dhe të barabarta, si ato që bëhen në çdo vend demokratik, por jo në Shqipëri dhe mbi të gjitha një pakt kombëtar për të dalë nga kriza e stërzgjatur politike, jo një pakt tjetër PS-PD, siç po hinnizohej në atë tryezë, që vetëm do ta zgjaste këtë krizë në kohë.

Dhe në mungesë të mediatizimit të këtyre zhvillimeve reale që ndodhnin në një tryezë të bunkerizuar, media dhe publiku duhet të ngushëllohet me deklaratën rozë të OSBE-së ku thuhet, ndër të tjera, se: “…Veprimtaria e sotme është një hap i rëndësishëm drejt normalizimit të dialogut politik, përmes ofrimit të ekspertizës teknike nga OSBE-ja dhe partnerët tanë ndërkombëtare, në përkrahje të reformave thelbësore…Prezenca e OSBE-së në Shqipëri është e gatshme të lehtësojë tryeza, takime pune dhe konferenca të tjera për reformën zgjedhore, si edhe të ofrojë ekspertizë teknike… Ne mbetemi të vendosur ta mbështetim Shqipërinë dhe të gjitha institucionet e saj në një dialog gjithëpërfshirës, sipas mandatit tonë në vend…”.

Pak e shumë si ato shprehjet në raportet përfundimtare për zgjedhjet në Shqipërisë, ku çdo herë thohet se “këto zgjedhje ishin një hap përpara’, por në të vërtetë vendi ka bërë hapa prapa në demokraci.

*Sekretar i PR i partisë ‘Zgjidhja’

0
Arben Rrozhani: Shqipërisë i duhet  një Gjykatë Kushtetuese e pakapur

Arben Rrozhani: Shqipërisë i duhet  një Gjykatë Kushtetuese e pakapur

Sekretar i PR i partisë ‘Zgjidhja’

Qëllimi i Reformës në Drejtësi të nisur 5 vite më parë ishte rritja e pavarësisë së sistemit të drejtësisë dhe fuqizimi i tij në drejtim të profesionalizmit dhe efiçiencës së magjistratëve gjyqtarë e prokurorë si dhe të luftës kundër korrupsionit.

Përpara ndryshimeve kushtetuese të 21 korrikut 2016, anëtarët e GJykatës Kushtetuese zgjidheshin me propozim të Presidentit dhe miratim me shumicë të thjeshtë nga Kuvendi. Tashmë 3 anëtarë emërohen nga Gjykata e Lartë, 3 emërohen nga Presidenti dhe 3 nga Kuvendi me shumicë të cilësuar të 3/5 të deputetëve.

Është utopi të mendohet se një Gjykatë e Kushtetuese e pakapur nga politika dhe korrupsioni do të dalë me formulën aktuale të emërimeve nga Gjykata e Lartë, Parlamenti dhe presidenti, apo më keq, me formulën e deformuar, prej ‘kleçkave’ proceduriale që po bëhen orët e fundit mes presidencës dhe Këshillit të Emërimeve në Drejtësi. Për fat të keq, kryetarët e partive të vjetra kanë arritur të kapin sistemin e drejtësisë, duke emëruar aty punëtorët e tyre.

Shqipëria ka nevojë urgjente për një Gjykatë Kushtetuese të pavarur, me anëtarë me integritet profesional dhe moral, cilësi që nuk i kishin shumica dërrmuese e ish-anëtarëve të saj, që u përjashtuan nga sistemi i drejtësisë, pas vettingut. Ish-anëtarët e saj ishin vegla të korruptuara të kryetarëve të partive të vjetra. Rasti flagrant dhe pa asnjë bazë ligjore i heqjes së mandatit të deputetit për z.Koço Kokëdhima, në maj 2016, ishte treguesi më i qartë se çfarë mund të bëjë një Gjykatë Kushtetuese e kapur nga politika dhe korrupsioni dhe që i jep vendimet në varësi të urdhrave politikë ose rryshfetit.

Fatkeqësisht dhe qëllmisht, vendi është lënë dy vite pa Gjykatë Kushtetuese edhe pse roli i saj është jetik. Sipas nenit 124 të Kushtetutës, ajo zgjidh mosmarrëveshjet kushtetuese dhe bën interpretimin përfundimtar të saj; pajtueshmërinë e marrëveshjeve ndërkombëtare me Kushtetutën para ratifikimit të tyre; pajtueshmërinë e akteve normative të organeve qendrore dhe vendore me Kushtetutën dhe me marrëveshjet ndërkombëtare; mosmarrëveshjet e kompetencës ndërmjet pushteteve, si dhe ndërmjet pushtetit qendror dhe qeverisjes vendore; kushtetutshmërinë e partive dhe të organizatave të tjera politike, si dhe të veprimtarisë së tyre; shkarkimin nga detyra të Presidentit të Republikës dhe vërtetimin e pamundësisë së ushtrimit të funksioneve të tij; çështjet që lidhen me zgjedhshmërinë dhe papajtueshmëritë në ushtrimin e funksioneve të Presidentit të Republikës, të deputetëve, të funksionarëve të organeve të parashikuara në Kushtetutë, si dhe me verifikimin e zgjedhjes së tyre e deri te referendumet, ankesat e individëve kundër çdo akti të pushtetit publik ose vendimi gjyqësor.

Shqipëria nuk e ka luksin që të rikthehet sërish te drejtësia e kapur dhe e korruptuar. Ajo minon jo vetëm Reformën në Drejtësi të mbështetur nga miqtë e Shqipërisë dhe të përkrahur nga shumica e shqiptarëve, por edhe rrugën drejt rikthimit të shtetit ligjor, ku të gjithë duhet të jenë të barabartë përpara ligjit.

Prandaj partia ‘Zgjidhja’ e ka pjesë të programit të saj politik, zgjedhjen e përfaqësuesve të të gjitha gjitha institucioneve nga populli. Nisma e saj ‘Unë zgjedh deputetin që dua’, mundëson që baza e partisë dhe qytetarët të zgjedhin përmes primareve kandidatët për deputetë, për kryetarë bashkish apo kandidatë për këshilltarë. Parlamenti i dalë nga vota e drejtëpërdrejtë e popullit dhe një president i zgjedhur po nga shqiptarët do të zgjidhnin në sistemin e drejtësisë bijtë dhe bijat më të mirë të tij dhe jo të besuarit e kryetarëve, siç po përsëritet historia edhe këto ditë.

0
Vladimir Lulaj: Rikthimi i Republikës na shpëton nga qeveritë antipopullore

Vladimir Lulaj: Rikthimi i Republikës na shpëton nga qeveritë antipopullore

 

Nënkryetar i partisë ‘Zgjidhja’

 

Pse u përdor policia politikisht te Unaza e Re? Policia nuk është e pushtetit politik, por e shtetit të munguar juridik. Keqpërdorimi i saj është kundër misionit që ka si garantuese e sigurisë së shtetasve, qoftë edhe kur ata janë protestues, sepse protesta është një e drejtë kushtetuese.

Protestuesit e Astirit nuk janë kundër shpronësimit të shtëpive të tyre të ligjshme për hir të interesit publik, por, bazuar në nenet 168 dhe 169 të Kodit Civil, kërkojnë që, përpara se t’u prishen shtëpitë, të legalizohen ato, të çmohen me vlerën e tregut imobiliar dhe t’u jepen lekët për të blerë shtëpi të reja.

Dhuna barbare ndaj protestuesve tregon se në Shqipëri nuk ka demokraci, por diktaturë të pushtetit të përkohshëm politik të despotit të Rilindjes antisocialiste, që ka instaluar regjimin antipopullor të partisë-shtet.

Partia ‘Zgjidhja’ ka kërkuar me forcë që prishjet e ndërtimeve me apo pa leje, duhen vlerësuar me çmimin e tregut. Ndërtimet pa leje u bënë nën hundën dhe me miratimin e qeverive të tranzicionit për qëllime elektorale, ndaj ato duhen legalizuar dhe shpronësuar një më një.

Për partinë ‘Zgjidhja’ këto ngjarje të rënda për jetën e qindra banorëve tregojnë domosdoshmërinë e ndërtimit të diktaturës së ligjit, për të hedhur në koshin e plehrave të historisë partitë-shtet, të cilat duhet të mos kenë më të ardhme në shtetin ligjor.

Por për t’ia arritur kësaj dite të demokracisë duhet çliruar sistemi politik nga zgjedha e kryetarëve të partive të vjetra politike, që emërojnë deputetët-lakej dhe nuk lejojnë që populli t’i zgjedhë vetë përfaqësuesit e vet, me zgjedhje të lira dhe të barabarta.

Marrëveshja antikushtetuese Berisha-Rama e 21 prillit 2008 e rrëzoi Republikën. Ajo duhet rikthyer përmes reformës zgjedhore dhe kushtetuese, duke ua marrë pushtetin e pamerituar kryetarëve të 2-3 partive të vjetra e duke ia kthyer popullit. Ndryshe do të jemi të gjithë, për gjithë jetën, viktima të qeverive antipopullore që shpronësojnë dhe dhunojnë shtetasit e tyre të pambrojtur.

0
Koço Kokëdhima: ‘Shengeni me sllavët’ mbi ‘Shengenin shqiptar’

Koço Kokëdhima: ‘Shengeni me sllavët’ mbi ‘Shengenin shqiptar’

 

Çdo gjë do të mbetet peng në Ballkan, përderisa Kosova të mos njihet si shtet i pavarur. Edhe tregtia e lirë, edhe i ashtuquajturi ‘Shengeni ballkanik’ që duan të bëjnë presidenti serb, Vuçiç dhe kryeministrat e Shqipërisë dhe të Maqedonisë së Veriut, Rama dhe Zaev, siç vendosën të dielën në Ohër.

Kur një vit më parë, kryeministri Ramush Haradinaj, vendosi taksën 100 për qind për mallrat që hynin nga Serbia dhe Bosnje Hercegovina, Kosova kishte kryesimin e Marrëveshjes për Tregti të Lirë (CEFTA) dhe po organizonte takimin e radhës në Prishtinë. Serbia dhe Bosnje-Hercegovina refuzuan të dërgojnë ministrat e Tregtisë, në shenjë proteste për taksën.

Deri në dhjetor 2008, mallrat e Kosovës eksportoheshin në Bosnjë e Serbi pa probleme, meqë ato kishin vulat e Misionit të Kombeve të Bashkuara. Por u bllokuan tërësisht pas kalimit të përgjegjësive nga doganat e UNMIK-ut tek institucionet e vendit. Bosnje-Hercegovina nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, ndërsa për Serbinë, ajo është ende pjesë e saj. Prej asaj kohe këto dy shtete ndaluan çdo prodhim “Made in Kosova”, ndërsa ato lejoheshin të fusnin prodhimet e tyre të shumta pa taksa.

Në nëntor 2018, qeveria ‘Haradinaj’ vendosi fillimisht taksën 10 për qind për këto dy shtete dhe më pas e bëri 100 për qind si kundërpërgjigje ndaj politikës agresive të Serbisë kundër anëtarësimit të Kosovës në INTERPOL dhe të diplomacisë serbe për tërheqjen e njohjeve të Kosovës. Kosova ishte shprehur me kohë kundër marrëveshjes së CEFTA-s, sepse vetëm në një dekadë (2005-2015) kishte importuar mbi 7 miliardë euro (7.259)  apo (88.2%) mallra dhe eksportoi më pak se një miliard euro, me një bilanc tregtar negativ prej rreth 6 miliardë eurosh. Kjo situatë vijoi edhe në vitet më pas, duke e bërë Kosovën shtet të mbytur nga mallrat sllave pa taksa.

Serbisë i kushtoi në një vit rreth 380 milionë euro vendosja e taksës 100 për qind nga Kosova, ndaj po kërkon ta kompensojë me ‘Shengenin ballkanik’, me të cilin Vuçiç thotë se do të kursehen 260 milionë euro, ku më shumë përfiton vendi i tij.

Mediat pranë qeverisë shqiptare thonë se vendi do të përfitojë më shumë se Serbia apo Maqedonia e Veriut nga lëvizja e mallrave dhe e njerëzve pa kufizime. Ato citojnë shifrat zyrtare të vitit 2018, ku Shqipëria eksportoi drejt Serbisë në total 315 milionë dollarë mallra, shumica minerale dhe karburant dhe importoi rreth 170 milionë mallra serbe.

Madje thuhet se do të fitojnë më shumë fermerët shqiptarë, sepse, nëse vitin 2018, Shqipëria eksportoi në Serbi 25 milionë dollarë perime dhe zarzavate, si dhe 6.2 milionë dollarë fruta, shalqi dhe pjepër, pas ‘shengenit sllav’, do të mund të tregtojnë produktet e tyre në një rajon shumë më të gjerë pa taksa doganore. Dhe më tej shtohen si përfitues operatorët turistikë, kompanitë që tregtojnë minerale, materiale ndërtimi si dhe fasonët, apo produktet e detit. Qeveria përllogarit se fermerët shqiptarë mund të përfitojnë deri në 30 milionë dollarë më shumë vetëm nga tregu serb dhe rreth 50 milionë  dollarë në të gjithë ‘minishengenin’.

‘Zgjidhja’ ka paralajmëruar që në korrik 2017, pas samitit të Triestes, kur u hodh ideja e ‘Minishengenit ballkanik’ se Shqipëria do të përmbytet nga produktet sllave të subvencionuara nga qeveritë e tyre ndryshe nga Shqipëria që e ka lënë bujqësinë dhe agropërpunimin në dorën e Zotit.

‘Shqyerja’ totale e tregjeve në rajon, me bujqësinë tonë të falimentuar e thellësisht të prapambetur do t’i shndërrojë konsumatorët shqiptarë në shtojca të tregut sllav, produktet e të cilëve do të mbysin tregun, duke falimentuar fermerët dhe duke i kthyer edhe ata që kanë mbetur në argatë në Greqi dhe Itali e duke lënë djerrë tokat këtu. Maqedonia e Veriut e subvencionon bujqësinë dhe ushqimin me 150 milionë euro në vit vetëm nga buxheti i saj i shtetit dhe e ka mbytur tashmë tregun shqiptar dhe po kështu edhe Serbia.

Partia ‘Zgjidhja e ka prioritet kryesor që Shqipëria ta prodhojë vetë ushqimin bazë të popullit. Rama i harxhoi vitet me spektakëlin ‘patriotik’ Shqipëri-Kosovë, me mbledhje qeverish pa asnjë rezultat. Që prej janarit të vitit 2014 kur u realizua takimi i parë në Prizren, numri i marrëveshjeve të nënshkruara në këto takime arriti mbi 50, por shkëmbimet mes dy vendeve mbeten minimale.

Barrierat kufitare mes dy vendeve shqiptare i kanë bërë këto marrëveshje të pavlera.  Sipas Odës Ekonomike të Kosovës, tregtia me Shqipërinë, përveç tarifave doganore, ka kosto për shkak të tarifave në Rrugën e Kombit dhe një tarifë skanimi, koncesione të Ramës dhe të Berishës, të cilat nuk aplikohen nga vendet e tjera me të cilat Kosova ka bashkëpunim tregtar. Sipas një studimi për tregtinë e jashtme, Kosova ka barrierat më të larta tregtare me Shqipërinë, pasi duhet të plotësohen 8 dokumente, ndërsa me vendet e tjera nuk janë më shumë se 6 a 7 të tilla.

Një biznes shqiptar ka shumë kosto dhe i duhet shumë kohë për procesin e zhdoganimit. Specialistët e ekonomisë janë shprehur se Shqipëria dhe Kosova duhet të ndjekin modelin e BE për doganat, duke thjeshtuar procedurat dhe kostot deri te implementimi i sistemit fiskal të unifikuar mes dy vendeve dhe përgatitjen e kushteve për heqjen e pikave doganore.

Tregu unik, me pak vizion dhe përpjekje, tashmë mund të ishte krijuar, sepse të dy shtetet kanë struktura të ngjashme të ekonomisë si në bujqësi, industri apo tregti, plus mentalitetit të njëjtë në të dy anët e kufirit dhe, nëse do të unifikoheshin rregullat e tregtisë, taksat dhe politikat ekonomike, tregu i përbashkët Shqipëri-Kosovë do të kishte rreth 5 milionë konsumatorë në një territor prej 39 mijë kilometrash katrorë. Do të ishte një ‘Shengen shqiptar’, shumë herë më përfitues për të dyja vendet, se sa ‘Shengeni me sllavët’ që kërkon Rama, për t’i ngulur një thikë pas shpine Kosovës dhe interesave shqiptare në rajon.

0
Zef Preçi: Si ta kuptojmë Samitin e Ohrit

Zef Preçi: Si ta kuptojmë Samitin e Ohrit

Pertej pershendetjeve te takimit te Ohrit te fundjaves se shkuar dhe pergjithesisht te nismes se emertuar simbolikisht si “mini-Shengen”-it ballkanik nga nje numer personalitetesh politike, diplomatesh dhe burokratesh te SHBA-ve, Frances, Keshillit Rajonal te Bashkepunimit, te kuptueshme per situaten delikate ne te cilen po kalon Ballkani Perendimor, mendoj se ja vlen te analizohen pak me ne hollesi konkluzionet e atij takimi. Mbeshtetja e cdo nisme te tille, sidomos kur ato burojne nga brenda rajonit dhe i sherbejne pergatitjes se ketyre vendeve per integrimin ne BE, eshte e natyrshme se do te gjejne mbeshtetjen e faktoreve nderkombetare dhe nuk ka se si te ndodhe ndryshe.

Ne menyre te pergjithshme, edhe pse deklarative, keto konkluzione riafirmojme objektivin integrimin ne BE si qellim strategjik te perbashket te vendeve te Ballkanit Perendimor. Ne kete kendveshtrim, perfituesi kryesor i takimit duket se eshte Vucic, shteti i te cilit, pervecse per autokracine ne rritje, shquhet edhe per qendrimin “edhe Lindje edhe Perendim”, dmth qe intensifikon miqesine dhe bashkepunimin, duke perfshire ate ushtarak, me Rusine, por qe njekohesisht propagandon antaresimin ne BE. Ne te vertete, me shume se avancimi i reformave ne vendin e tij apo ngritja e institucioneve qe garantojne te drejtat enjeriut, pronen, etj., procesin e integrimit Europian te Serbise po e “ndihmon” rritja e presionit mbi burokracine e Brukselit per shkak te bashkepunimit me Rusine…

Theksimi ne kokluzionet e takimit te angazhimit te liderve politike per ndermarrejn e refroamve qe do te sjellin “standardet evropiane në shoqëritë respektive”, eshte po aq deklarativ dhe propagandistik sa edhe vete angazhimi i tyre per antaresim ne BE. Gjithsesi ky konkluzion ju sherben bashkerisht pjesmarresve per te ruajtuar kuotat e besimit ndaj tyre ne Brukselin zyrtar, ashtu sikurse veprimtaria e tyre qeverisese ne vendet perkatese eshte ende larg kesaj prtishmerie… Dmth ecuria e reformave, me shume se ne ndertimin e shtetit te se drejtes ne secilin prej vendeve pjesmarrese ne takimin e Ohrit, ka si objektiv pragmatik fuqizimin e pushtetit politik te establishmenteve qe perfaqesojne, rritjen e fuqise autokratike te tyre dhe bashke me te edhe te arrogances qeverise, korrupsionit, etj. Eshte kjo aresyeja kryesore perse mbeshtetja publike ndaj lidershipit politik brenda vendeve respektive eshte ne kuotat me te uleta dhe paradoksalisht ata merren me “lobimin” e terthorte per integrimin ne BE, sic mund te klasifikohet edhe vete nisma e “mini-Shengen”-it ballkanik…

Fokusimi ne kater lirite, sic vuri ne dukje Presidenti Serb Vucic ne konferencen permbyllese te takimit te Ohrit – liria e lëvizjes së kapitalit, mallrave, shërbimeve dhe njerëzve, nxjerr ne pak edhe nje aspekt tjeter te liderve politike pjesmarres ne ate takim – mosnjohjen apo injorimin e qellimshem te realitetit ne marredheniet komplekse ndermjet vendeve te rajonit si dhe nje amalgame te cuditshme problemesh teknike dhe procedural, por qe kushtezohen nga vullneti politik i vendeve te vecanta si dhe nga niveli i zhvillimit te kuadrit ligjor dhe institucional te tyre.

Le te perpiqemi te hedhim pak veshtrimin mbi statusin e sotem te ketyre lirive ne marredheniet ndermjet vendeve te rajonit tone. Keshtu, ne knkluzionet e takimit permendet shkarazi marreveshja CEFTA (Central European Free Trade Agreement) dhe paraqitet si e zevendesuar nga Planin Shumëvjeçar të Veprimit për krijimin e Zonës Ekonomike Rajonale, nje document ky i panjohur deri me sot per publikun, komunitetin e biznesit dhe qarqet politike (parlamentet) ne vendet perkatese qe duhet te institucionalizojne bashkepunime te tilla ndershteterore. Ne fakt, ne interes te proceseve integruese ne BE te vendeve te rajonit do te ishte nese liderit politike pjesmarres ne ate takim do te ofronin nje bilanc te detajuar te zbatimit dhe te problemeve politike, institucionale, ligjore, fiskale, etj., qe kane dale e dalin per dite per kete marreshje dhe jo vetem. Sic dihet, CEFTA eshte nje marreveshje e tregtise se lire ne te cilen marrin pjese tete vende te rajonit te Ballkanit Perendimor: Kosova, Shqiperia, Maqedonia, Mali i Zi, Serbia, Bosnja dhe Hercegovina, Kroacia dhe Moldavia. Nepermjet kesaj marreveshjeje, keto vende u mobilizuan per t’iu perafruar institucioneve politike, ligjore dhe ekonomike te BE-se, duke forcuar ne kete menyre demokracine dhe ekonomite e tyre te tregut, dmth duke pergatirur kushtet per integrimin ne kete union.

Ne kete menyre, CEFTA perben nje pjese te rendesishme te perpjekjeve te vendeve te rajonit dhe te vete BE-se per krijimin e nje treg rajonal qe mundeson zhvillimin ekonomik dhe qe do te kontribuoje eventualisht ne rritjen e sigurise dhe stabilitetit politik ne Ballkan. Cfaredo plani a programi tjeter, nuk mund dhe nuk duhet te anashkaloje kete marreveshje dhe se cdo perpjekje per ta filluar historine nga zero nuk besoj se mund te sjelle rezultate te prekshme qe i kontribuojne pershpejtimit te zhvillimit ekonomik e shoqeror te rajonit, pervec se perben nje perdorim te bashkepunimit rajonal per interesa politike te dites…

Gjithashtu vlen te theksohet, pervec CEFTA-s, integrimi ekonomik rajonal eshte ravijezuar edhe ne dokumente te tjera ndershteterore, sic jane Marreveshja per Zona e Perbashket e Aviacionit; Memorandumi i Europes Juglindore ne fushen e Transportit; Iniciativa e Europes Juglindore ne fushen e Telekomunikacioneve dhe Internetit; Kompakti i Investimeve, etj. Per fat te keq, ne takimin e Ohrit nuk u tha asnje fjale per keto marreveshje, te cilat ndoshta nuk njihen fare apo mund te jene harruar nga liderit pjesmarres ne ate takim.

Lenia jashte takimit e Kosoves dhe e Malit te Zi, ashtu si dhe ne takimin e para pak javeve, mendoj se perben nje mangesi thelbesore te atij takimi dhe shpreh nje qendrim megalloman posacerisht te Presidentit serb Vucic, e ndoshta edhe nje qendrim paternalist ndaj Kosoves te kryeministrit Shqiptar Rama. Ndersa reagimi i lidershipit te Kosoves dhe nje pjese te politikes shqiptare duke hequr paralele me ish-Jugosllavine e Titos, kete burg popujsh te krijuar ne fillim te shekullit te kaluar, mendoj se nuk eshte korrekt. Kjo sepse megjithe ndonje reminishence te periudhes se “luftes se ftohte”, nuk ka asnje shans qe Shqiperia dhe ne teresi Ballkani te dale jashte interesave te SHBA-ve, apo me keq akoma, qe Jugo-sfera te fitoje terren per shkak te rritjes se autoritarizmit, korrupsionit dhe te keq-qeverisjes ne kete pjese te botes ku pleksen dukshme interesat e BE-se, fuqive te medha dhe fuqive te tjera rajonale e me gjere.

Si perfundim, mund te konkludojme se liderit politike te tre vendeve te Ballkanit Perendimor: Serbise, Shqiperise dhe Maqedonise u takuan dhe rane dakord …per t’u takuar perseri. Ndersa qytetaret e vendeve te tyre respektive – me te varferit e kontinentit te vjeter – do te vazhdojne te marin rruget e botes te denuar dhe te debuar nga keq-qeverisja, korrupsioni, pekeqesimi i te drejtave dhe lirive njerezore si dhe i sherbimeve publike baze si arsimi dhe shndetesia, mosfunksionimi i shtetit te se drejtes dhe humbja e shpreses…

0
Administrata zgjedhore të çlirohet plotësisht nga PS-PD

Administrata zgjedhore të çlirohet plotësisht nga PS-PD

Deklaratë shtypi e partisë ‘Zgjidhja’

 

Bashkëkryetari i Komisionit të Posaçëm të Reformës Zgjedhore, Damian Gjiknuri, deklaroi se: “Sot u prezantua nga ekspertët një nga nismat më të rëndësishme të zgjedhjeve në Shqipëri, që është depolitizimi i plotë i administratës zgjedhore në të 3 nivelet. Për herë të parë do të sanksionojmë përfundimisht që partitë politike heqin dorë nga zgjedhjet. Partitë politike nuk kanë më asnjë kompetencë në çështjet e administrimit zgjedhor në të gjitha nivelet”.

Depolitizimi i plotë të administratës zgjedhore ka qenë një kërkesë e hershme e partisë ‘Zgjidhja’. Në ‘Paktin Kombëtar’ të propozuar më 2 prill 2019 ‘Zgjidhja’ kërkoi që të demokratizohen dhe depolitizohen zgjedhjet, me një KQZ dhe administratë zgjedhore të depolitizuar e tërësisht të pavarur, me një proces e ligj zgjedhor që garanton barazinë, ndershmërinë dhe lirinë e plotë të konkurencës mes partive dhe individëve, duke eliminuar favorizimin e partive të vjetra dhe diskriminimin e partive të reja; Votat duhet të ketë të njëjtën peshë për çdo subjekt apo individ dhe të numërohen në Qendrat e Votimit, jo të transportohen të panumëruara.

Kryetari i partisë ‘Zgjidhja’, Koço Kokëdhima, gjatë fjalës së tij në takimin e Komisionit të Posaçëm të Reformës Zgjedhore, dy ditë më parë,  ndër të tjera u shpreh se PS dhe PD nuk mund të rikthejnë zgjedhjet me integritet, prandaj duhet shembur oligopoli i tyre mbi zgjedhjet. “Ne nuk duam zgjedhje të organizuara e administruara nga partitë tuaja”-iu drejtua z.Kokëdhima bashkëkryetarit Gjiknuri.

Drafti i ekspertëve pranë Komisionit të Posaçëm të Reformës Zgjedhore parashikon reformimin tërësor në tri nivele të administrimit zgjedhor në Shqipëri duke e depolitizuar atë, por ia lë në dorë parlamentit që të zgjedhë anëtarët e KQZ-së.

Partia ‘Zgjidhja’ nuk do të pajtohet kurrë me këtë depolitizim fals të KQZ-së. Anëtarët e saj nuk mund t’i zgjedhin deputetët aktualë, sepse ata janë skllevër të tri padishahëve të korrupsionit dhe jo përfaqësues të popullit. “Zgjidhja” ka propozuar që këtë proces jetik për depolitizimin e KQZ-së ta bëjë Gjykata e Lartë, siç ndodh në Greqi për çdo palë zgjedhje, apo Gjykata Kushtetuese.

‘Zgjidhja’, gjithashtu, është skeptike se shtetasit që gëzojnë statusin e nëpunësit civil do të garantojnë depolitizimin e administratës zgjedhore. Partitë e vjetra e kanë shkatërruar administratën shtetërore dhe e kanë njollosur statusin e nëpunësit civil, duke e mbushur me militantë puthadorë, të korruptuar dhe të pashkollë, që kanë mbledhur dhe blerë vota për partinë në pushtet.

‘Zgjidhja’ ka propozuar që pjesë e administratës zgjedhore të jenë studentë të magjistraturës si dhe profesionistë të lirë, noterë apo avokatë, punonjës të bankave etj., duke garantuar besueshmëri dhe pavarësi në administrimin zgjedhor. Gjithashtu, në administratën zgjedhore nuk duhet të pranohen komisionerët e partive të vjetra që kanë marrë pjesë në dy e më shumë palë zgjedhje.

‘Zgjidhja’ do të vijojë ta ndjekë dhe të kërkojë deri në fund depolitizimin e plotë dhe çlirimin e zgjedhjeve nga dy partitë e vjetra, për t’i dhënë fund një tranzicioni dhe historie të turpshme me votën e shqiptarëve dhe demokracinë.

0
Zgjedhjet e lira u japin shanse të gjithëve

Zgjedhjet e lira u japin shanse të gjithëve

Deklaratë shtypi e partisë ‘Zgjidhja’

Këta janë katër shqiptarët që u zgjodhën si anëtarë të këshillave bashkiake në zgjedhjet e të dielës së shkuar në SHBA. Jetlir Kulla, Robert Gjonaj, Dona Colorio dhe Vedat Gashi u bashkohen eurodeputetes shqiptare nga Suedia, Arta Kokalari, dhe shqiptarëve të tjerë nëpër botë që përzgjidhen dhe përfaqësojnë kombin shqiptar  në vendet e lira dhe demokratike.

Kjo është fuqia e votës së lirë dhe të barabartë, e zgjedhjeve të depolitizuara, me lista të hapura dhe ku çdokush ka të drejtë që të zgjidhet dhe të zgjedhë.

Jetliri, Roberti, Dona, Vedati apo Arta do të ishin hiçi në Shqipërinë ku çdo gjë lind dhe vdes me urdhrin e kryetarëve të partive.

Këtë kërkon partia ‘Zgjidhja’ me ‘Paktin Kombëtar’: T’ua heqë PS-PD-së oligopolin mbi votën e popullit, me të cilin mbajnë peng demokracinë shqiptare.

Nuk është një ëndërr e parealizueshme, por një betejë e vështirë që nis nga çlirimi i zgjedhjeve dhe çmontimi i pushtetit abuziv të 2-3 kryetarëve.

0
Rezart Prifti: Qetësi në Medellín

Rezart Prifti: Qetësi në Medellín

Po po, Medelin! Mbaje në mendje të lutem atë që ke kur dëgjon emrin e këtij qyteti shumë të bukur por dhe famëkeq.

Tani duke mbajtur këtë në mendje shiko rreth e rrotull në këtë Medelinin tonë.

Një qetësi e frikshme ka rënë përreth.

Nuk flitet më për njerëzit se ata janë të parëndësishëm.

Nuk flitet për të rinjtë se ata nuk duken, edhe ata që i vështrojnë i kanë marrë zët, se këtyre të vjetërve të sotëm u kujton kur ishin vetë të rinj dhe sa të frustruar e të ndrydhur kanë qenë.

Nuk flet njeri për mësuesit që padashje po vrasin gjenerata të tëra fëmijësh, madje as prindërit nuk flasin se nuk e dinë se ku i çojnë fëmijët, mendojnë se në shkollë.

Nuk flet njeri për pedagogët, që po bëjnë dosjet çarcaf për të ikur në Kanada dhe po zëvendësohen nga ekonomistë mediokër, Kristalsa dhe madje njerëz me precedentë penal, po rrijnë e denigrohen në mjedise dhe mendësi stallash pa i bërë njeriu përshtypje se është frika e madhe e bukës së kësaj çik elite përballë grykësisë dhe miopisë së Derrave në Fermën e famshme të Orwellit.

Nuk flet njeri për mjekët që po çajnë ferrën, po denigrohen në vendin ku janë, po trajtohen si të pandehur ashtu si nuk trajtohen kriminelët më të mëdhenj të këtij vendi, edhe këta janë zëvendësuar nga kasapë, tru-shkulur që nuk njohin bazat e anatomisë dhe një brez i ri mjekësh kokainaxhinjsh.

Nuk flet njeri për fermerët që u iku jeta përpos mediokritetit, në mjerim. Me një shtet që me mbi 100.000 fermerë bën sikur jep 80 projekte në vit, nuk u mundëson asnjë lloj infrastukture dhe përherë i ka trajtuar si skllevër të kohëve moderne. Fermeri përpos fatkeqësisë që trajtohet nga një shtet i papërgjegjshëm, ka kusurin të bjerë pre e makinacioneve të monpoleve të lloj e sojëve duke derdhur me gjithë injorancën e tyre në rrugë dhe qumështin, domaten, bostanin dhe ç’ka ka bërë në sezon. Në fund asnjë prej tyre nuk ka siguruar për fëmijët e tyre minimumin e daljes nga bataku i mjerimit migjenian.

Nuk flet njeri për artistët që po palosen skenave një e nga një në gërmadhat e një historie të turpshme të shkruar në kohë moderne në mes të Evropit. Ata që mbajtën shpirtin gjallë për festa, në teatro, filma që të edukonin dhe ata që për dekada me rradhë na bënë të qeshnim me humor dhe të qanim me aktrim. Sot ata përballen me mosmirënjohje, me tallava, me mos-vlerësim, me artistë që turpërojnë fjalën artistë.

Këta të fundit sot qajnë vet për të marrë pensionet, qajnë vet për një ndihmë në spital se po vdesin rrugëve, qajnë vet se nuk kanë ku mbajnë një shfaqe. Por prapë qajnë bukur, qajnë me hijeshi, qajnë me romuz e qajnë me dinjitetin e një artisti.

Nuk flitet më për qytetet që janë bërë të pajetueshme. Të pajetueshme nga braktisja masive dhe të lëna në mediokritetin e kotësisë së egzistencës por në mëshirën e bukurisë së natyrës dhe qetësisë. Të pajetueshme nga betoni masiv, rrugët e pambaruara, të shkëlqyera dhe të hapura në pafundësi. Të pajetueshme nga ajri kancerogjen dhe nga zhurma që i ka kthyer gjithë njerëzit në psiqik sepse është kthyer në standardin e qetësisë.

Nuk flitet për fshatrat që jetojnë në mesjetë në mes të evropit si fiset Zulu.

Nuk flitet për natyrën që pemët po ja hanë, ujin po ja thajnë dhe kafshët po i bëjnë pelice, tapete dhe ornamente lokalesh për barbarët te porta.

Por për çfarë flitet?

Një vorbull e punëve të kota krijohet në kësi rastesh dhe është rezultat i dy faktorëve. E para, është sepse Atyre thjeshtë nuk ju kërcet! Po po! Nuk ju kërcet! Nga rehatia e marrjes së hakut të gjithë Shqiptarëve, nga frika e humbjes se çka kanë vjedhur, nga sikleti se një ditë sistemi mund të kthehet me kokë poshtë e tu përmbyset bota, nga therori që u jep se një ditë mund të vendoset drejtësi, qoftë kjo Spakjane apo shqiptare, është e pamundur të shikosh Shqipërinë dhe Shqiptarët se çfarë po u vëlon në kokë dhe u zien në shpirt.

E dyta, ata nuk janë qytetarë të Shqipërisë, ata janë turistë në vendin e tyre. Ata nuk vishen këtu, shumë pak ushqehen këtu, nuk shërohen këtu, nuk arsimohen këtu, madje as seks nuk bëjnë këtu por jashtë.

Këtu flitet për tollovi, për ballkone, për gjuzra, për KÇK-ra, për SPAK-ra, për për horra, për kriminelë, për vrasje, për përdhunim, për depresion, për drogë, për PPP-ra dhe për lloj e soje gjërash që prodhojnë një realitet të frikshëm dhe në nxitje të qelizave kancerogjene dhe stres.

Po këtu edhe ata pako njerëz që flasin nuk dëgjohen!

Nuk dëgjohen ekspertët e ekonomisë që u doli fyti vetëm e vetëm nga ndërgjegjia profesionale se e dinë që nuk i pyet njeri.

Nuk dëgjohen mjekët që ministria kriminele u kërkon të bëjnë më pak operacione.

Nuk dëgjohen studentët që po rrihen në auditore leksionesh.

Nuk dëgjohen nxënësit që po u shpërndahet droga brenda në shkollë.

Nuk dëgjohet ai polici që thotë e di por duhet të mbaj kalamajtë me bukë.

Nuk dëgjohet pedagogu që flet për edukimin por kanari që flet për të kundërtën.

Nuk dëgjohet ai gazetari që thotë shyqyr që lëviza nga ai dreq televizion telenovelash se edhe kur bënim urinën e kishim me kontroll mos shanim qeverinë.

Nuk dëgjohet fermeri për rimbursim se thërritet për ditën e tokës në mes të nëntorit.

Nuk dëgjohet…

Pa me thuaj tani i dashur lexues, a është njësoj me atë që kishe në mendje për Medelinin? Por ti e di që nuk po flas për të, por për këtu…

1
Arben Rrozhani: Kokëdhima dhe mafia qeveritare e kanabisit

Arben Rrozhani: Kokëdhima dhe mafia qeveritare e kanabisit

Televizioni ‘Top Channel’ ia kushtoi emisionin ‘Top Story’ të mbrëmjes së të martës dokumentarit për legalizimin e kanabisit për qëllime farmaceutike. Ishte ndër dokumentarët më utilitarë të prodhuar nga redaksia, sepse mbron interesat ekonomike të Shqipërisë, kujdesin që duhet të kenë pacientët shqiptarë që të përfitojnë nga ilaçet e rëndësishme të prodhuara prej kësaj bime, çlirimin nga burgu të qindra të rinjve të kapur me doza të vogla përdorimi, apo uljen e dënimeve me burg që janë kosto për buxhetin të qindra të tjerëve të dënuar për shpërndarje dhe trafikim, si dhe përfitimet e shumta që do të kishte industria e vendit nga kanabisi.

E gjithë fryma e emisionit, nga nisja me historikun mbi 6000-vjeçar të përdorimit të kanabisit për qëllime mjekësore, shembulli botëror dhe veçanërisht ai i legalizimit në Maqedoninë e Veriut dhe mbyllja me një hartë botërore dhe europiane jeshile dhe vetëm Shqipëria si njollë e bardhë (e zezë, më saktë), të jepte përshtypjen sikur ‘producenti’ e dokumentarit ishte Koço Kokëdhima, politikani dhe biznesmeni i vetëm që kërkoi plot 5 vite më parë legalizimin e kanabisit mjekësor, kthimin e kësaj ekonomie kriminale në ekonomi shtetërore, ndryshimet në Kodin Penal për të nxjerrë nga burgu ata qindra të rinj përdorues të dënuar për një cigare hashash dhe bërjen e vendit, një ekonomi lidere në mesin e ekonomisë botërore të kanabisit.

Por, çuditërisht, aty ku nuk mungonte farmacistja e Tetovës që tregonte çmimet e preparateve me bazë kanabisi, ekonomisti nga Tirana që fliste për dobitë e legalizimit, mjeku maqedonas që tregonte kërkesat e shumta nga rajoni për prodhimet mjekësore maqedonase, apo disa vox-pop-e me qytetarë që ishin pro dhe kundër legalizimit, i munguari i madh në 49 minuta e 16 sekonda emision ishte z.Kokëdhima.

E rastësishme? Tri vite më parë, drejtori aktual i ‘Top Channel’, Ben Blushi, ndërsa sulmonte si deputet i PS-së Ramën dhe partinë e sunduar prej tij, shprehej: “I vetmi propozim ekonomik që bëri Rilindja është se si legalizohet kanabisi. Rilindja është një parti kanabiste”.. E gabuar, sepse partia ku bënte pjesë Kokëdhima, PD-ja apo shumë parti të tjera, e sulmuan deputetin dhe vunë në shërbim edhe mediat që të nxirrnin mendimtarë, mjekë apo studiues se sa i rrezikshëm, kriminal, pa fryt dhe i parakohshëm ishte propozimi për legalizimin e kanabisit farmaceutik.

Sot, televizioni që drejtohet prej Blushit u ngre lapidar qeveritarëve të Maqedonisë së Veriut, Greqisë, Kroacisë, Gjermanisë, Francës, Holandës, SHBA-ve, Kanadasë e dhjetra shteteve që patën diturinë, nuhatjen ekonomike dhe përgjegjshmërinë qytetare për t’u bërë pjesë e ekonomisë botërore të kanabisit dhe nga ana tjetër i ‘bie kokës me grushte’ që Shqipëria nuk dëgjoi dhe vuri në zbatim idenë e Kokëdhimës të shprehur publikisht më 24 nëntor 2014, në Komisionin Parlamentar të Ekonomisë.

Edhe pse emisioni i mbrëmshëm ishte një shërbim i çmuar në elaborimin e kësaj çështjeje që i mohoi Shqipërisë një përfitim vjetor prej 1 miliard dollarësh që do të shkonin direkt për fermerët e varfër, buxheti i rrënuar apo kërkimi shkencor, media shqiptare vijon të jetë në anën e mafies qeveritare të kanabisit. Ajo nuk ka guximin që të mbrojë interesat ekonomike të vendit, as ato të pacientëve shqiptarë, apo të të rinjve. Ajo përgjërohet që të marrë ndonjë thërrime financim nga mafia qeveritare e kanabisit, tallet me vuajtjet e pacientëve shqiptarë që shkojnë në Maqedoninë e Veriut dhe fusin kontrabandë nga kufiri vajin e kanabisit e blerë shtrenjtë atje, duke rrezikuar edhe dënimin me burg, apo e blejnë në vend nga prodhuesit artizanale, siç e tregoi ‘Top Story’. Media, edhe kur bën një shërbim të çmuar për këtë temë, nuk ngrihet dot mbi median e kapur nga partitë e vjetra që nuk duan ta bëjnë kanabisin ekonomi kombëtare ku të përfitojnë të gjithë, por ta mbajnë ekonominë kriminale të disa kriminelëve që bashkëpunojnë me qeveritë, një biznes që nuk i sjell asnjë përfitim vendit, veç humbje, vetëm e kriminalizon dhe e njollos edhe më tepër. Por, gjithësesi, beteja duhet vijuar, që Shqipëria të mos mbetet si në dokumentar, një njollë e bardhë (e zezë) mes një bote jeshile që po e bën kanabisin ekonomi kombëtare.

*Sekretar i PR i partisë ‘Zgjidhja’

0
Koço Kokëdhima: Të çlirojmë zgjedhjet nga oligopoli PS-PD

Koço Kokëdhima: Të çlirojmë zgjedhjet nga oligopoli PS-PD

Fjala e kryetarit të partisë ‘Zgjidhja’ në takimin e Komisionit të Posaçëm Parlamentar të Reformës Zgjedhore

Shumë nga ju që jeni këtu në Komision ju njoh prej kohësh. Diskutimi i sotëm më duket se është kapur për bishti dhe jo për koke. Edhe ata persona që janë në nivelin Bachelor të edukimit e kuptojnë se ky diskutim fillon me hierarkinë e objektivave strategjike që dëshirojmë të arrijmë. Pyetja e parë është: Cilat janë objektivat që duhen arritur përmes reformës zgjedhore dhe reformës së sistemit politik? Si janë të lidhura dhe të kushtëzuara çështjet që diskutojmë sot me njërën ose tjetrën nga reformat në fjalë? Çfarë duam të zgjidhim ne? Në qoftë se halli jonë është vetëm që të kemi mirëkuptimin e OSBE/ODHIR-it, se ne po bëjmë disa gjëra që kërkojnë ata, unë do të thosha që nuk ia vlen mundimi.  Mund t’i bëni vetë ato qoka e përpjekje për t’u hedhur hi syve ndërkombëtarëve dhe ta kurseni kohën tonë.

Gjëja e parë që duam të rregullojmë është të çlirojmë zgjedhjet nga oligopoli PS-PD. Së dyti, kërkojmë të demokratizojmë partitë dhe t’u heqim dy-tre kryetarëve të partive të vjetra pushtetin abuziv, përmes të cilit ata po i marrin shpirtin dhe gjithçka popullit shqiptar dhe vendit tonë. Dy-tre kryetarë partie emërojnë e kontrollojnë parlamentin dhe të gjitha pushtetet e tjera në Shqipëri. Shqiptarët  janë penge të kësaj politike dhe të kryetarit tuaj. Ti kryetar (i drejtohet Damian Gjiknurit) nuk bëhesh dot deputet po nuk deshi kryetari yt. Ti je një hiç, nul, asgjë, sapo kryetari yt të vendosë kështu për ty. Kur them ty, nuk të kam parasysh vetëm ty si person, por kam parasysh çdo deputet. Deputetët e Shqipërisë janë punëtorë të emëruar dhe më vjen shumë keq nëse do të ma konsideroni këtë deklaratë si mungesë respekti. Deputetët tanë janë punëtorë të emëruar të 2-3 njerëzve dhe gjithë Shqipëria është në funksion të pushtetit dhe të pasurisë së këtyre 2-3 njerëzve. Gjithçka në këtë vend është në funksion të tyre. Sa do të vazhdojmë ne të gënjejmë njëri-tjetrin? Ç’nevojë kemi ne të manipulojmë dhe të gënjejmë njëri-tjetrin? Unë kam një paragjykim zotërinj. Shkoj me respekt në çdo debat dhe jam shumë i interesuar të mësoj nga të gjithë njerëzit që flasin, por kam një paragjykim të madh sa herë vij këtu. Kur nisem për këtu them me veten time: “Po vij, por nuk po flas me njerëzit e duhur”. Sepse ju këtu nuk keni gjë në dorë. Ky krahu këtej (tregon deputetët e PS-së) që shumica janë miqtë e mi, nuk do t’i donte hiç t’i kishte përballë këta ta tjerët (tregon deputetët e opozitës së re) dhe ju nuk i llogarisni fare këta të tjerët si faktor për bërjen e kësaj reforme. Ju thjesht po konsumoni show-n që duhet ta bëni, për funksionet që keni, ose se kështu është roli që ju ka ngarkuar kryetari.

I keni lënë veton PD-së. Pa dëshirën e saj, siç deklaroni ju nuk bëhet asgjë. Po përse diskutoni me ne të tjerët atëherë? Kë doni të mashtroni me këto diskutime? Ju keni vendosur ta bëni këtë punë vetëm me PD-në, vetëm me Lulzim Bashën. Ju nuk keni bërë asnjë hapje reale për të dëgjuar shoqërinë civile, grupet e interesit apo popullin shqiptar. S’keni asnjë interes, sepse as ju s’keni gjë në dorë. Lideri juaj e ka ndarë që këtë reformë do ta bëjë me Lulzimin (Bashën). Pse? Sepse nuk duan të reformojnë zgjedhjet. Nuk duan të demokratizojnë as zgjedhjet, as qeverisjen, as vendin. Shqipëria nuk sundohet nga ligjet, nuk sundohet nga kushtetuta. Shqipëria sundohet nga marrëveshja PS-PD, nga kjo marrëveshja e tyre që vazhdon të jetë në fuqi të plotë dhe diskutimi që bëjmë sot nuk është asgjë më shumë se një farsë e radhës, sepse ju keni dhënë të gjitha provat e mjaftueshme që edhe kjo çështje është mbyllur me marrëveshjen midis këtyre dy kryetarëve. Nuk ke vullnet Damian. Unë të kam dëgjuar ty. Nuk ke vullnet ti për të diskutuar sistemin. Sepse nuk kanë vullnet ata kryetarët tuaj që të diskutojnë sistemin. Ma thuaj ti që ke një kulturë të mirë menaxheriale se si mund të diskutohet një çështje kaq e madhe si reforma zgjedhore pa patur një projekt politik që shpjegohet me 10 fjali? Gjithë vizioni i opozitës do të përmblidhej me 10 fjali që duhet t’i deklarojë kryetari i PD-së. Kush është vizioni i tij për këtë krizë? Po vizioni dhe projekti i liderit të Partisë Socialiste? Dhe përpara se të nisim ne të disktutojmë këto episodet, jo këmba, jo këpuca, jo dega, duhet të kemi në tavolinë vizionin: Ku do të shkojmë dhe çfarë do të zgjidhim me këtë reformë?

Ne duam që të zgjidhim krizën që e mban peng vendin për vite e vite me radhë. Zotërinj të nderuar deputetë dhe anëtarë të këtij komisioni, ju doni ta zgjidhni këtë krizë? Jo, nuk doni ta zgjidhni. Sepse nuk keni lirinë të mendoni për të zgjidhur krizën. Të zgjidhësh krizën do të thotë t’i rrëzosh amendimet kushtetuese të 21 prillit 2008. Të zgjidhësh krizën, zotërinj, do të thotë që të çlirosh zgjedhjet. Ju i vidhni zgjedhjet, sistematikisht. Partia Demokratike është kusari i parë i zgjedhjeve në të gjithë historinë e Shqipërisë dhe ju (Partia Socialiste) ndoqët modelin e saj. Jeni bërë njësoj, ia keni kaluar PD-së në të gjitha veset dhe punët e këqia që ka bërë. Zgjedhjet shqiptare nuk kanë integritet, nuk i beson askush. Si mund të vendoset integriteti i zgjedhjeve? Duke i transportuar kutitë e votimit akoma ju, shtigjeve, pyjeve, natën, andej-këtej? Apo duke u numëruar kutitë e votimit atje ku mbushen, atje ku votohet? Këto janë gjëra shumë të thjeshta që i kupton kushdo. Nëse do të kishim vullnet që t’i kthenim integritetin zgjedhjeve, kjo gjë do të ishte e mundur. Partitë tuaja nuk mund të rikthejnë zgjedhjet me integritet prandaj oligopoli i tyre mbi zgjedhjet duhet të shembet. Ne nuk duam zgjedhje të organizuara e administruara nga partitë tuaja.

Ne duam që me këtë reformë të rivendosim sovranitetin e popullit, deputetët të mos i emërojnë më kryetarët e partive, por t’i zgjedhë populli përmes zgjedhjeve me integritet të plotë. Por kush do t’ia japë këto zgjedhje popullit? Marrëveshja juaj me PD-në? Ja pra që ky diskutim është i nisur mbrapsht. Dhe ky komisioni këtu duhej të ishte i ndërtuar dhe i përbërë ndryshe. Ne e kemi propozuar. Duhet të ishte një konstitucionialist i paparti në vendin tuaj zoti Damian dhe ky komision duhet të kishte një përbërje gjithëpërfshirëse. Duhet të kishte aktorë të rëndësishëm në përbërje të tij. E tha z.Kume që ju duhet të ndiheni të barabartë me qytetarët e Shqipërisë. Ju  zotërinj duhet të zgjidhni me kë të bëheni palë. Me kryetarët tuaj? Ata kanë arsye që e mbrojnë këtë sistem, këtë status-quo. Ky komision duhet të ketë aktorë të vërtetë. Këta (u drejtohet deputetëve të opozitës së re), unë i besoj, jo se janë burra ose gra më të mirë se ju, por se kanë një qasje të ndershme ndaj reformave që diskutojmë. Janë të motivuar ndershmërisht. Karriera e tyre politike nuk është e lidhur as me PD-në, as me PS-në. Karriera e tyre politike është e lidhur me lirinë e zgjedhjeve, me lirinë e votës. Nëse populli do t’i vlerësojë për atë që po bëjnë, atëherë mund të kenë ndonjë shans që të ecin përpara në politikë, nëse populli nuk do t’i vlerësojë ata nuk do jenë më në politikë. Por jo ky populli i sotëm, ky populli i shtypur dhe i robëruar, por ai i çliruar nga sundimi i kryetarëve të partive tuaja.

 

 

0