Një kafe më pak për Shqipërinë tonë!

Një kafe më pak për Shqipërinë tonë!

Silvana Begaj

Netët janë të gjata e dimri ka filluar të mbulojë vendin me temperatura gjithnjë e më të ftohta. Qielli,  nuk ka më ndriçimin e zakonshëm. Mendimet tani i kemi grumbulluar të gjithë në një pikë!

Pika e takimit të rrathëve të meridianeve dhe paraleleve shqiptare nga e mbarë bota takohen në një pikë. Në një vend. Në Shqipëri! Fëmijë të pashpresë, të moshuar, nëna që me trupat e tyre mbulojnë fëmijët nga i ftohti! Trishtuese! E rëndë. Është gjaku ynë!

Përderisa shumë nga ne po përgatitemi për festat e fundvitit, a mund tē ndalemi për një sekondë dhe të pyesim veten:  Po si ndjehen fëmijët në Shqipëri? Si ndjehen kur shikojnë një atmosferë festive ku supozohet që babagjyshi i Vitit të Ri të plotëson dëshirat?

Shumë nga ata në vend të bredhave kanë tendat e në vend të dritave të bredhit kanë yjet e qiellit!

Askush, asnjë fëmijë, asnjë nënë, asnjë i moshuar, asnjë njeri në tokë nuk e meriton vuajtjen, por vuajtja e popullit tonë na dhemb më shumë!

Shteti, qeveria dhe institucionet shqiptare kanë mundësi të kufizuara buxhetore. Korrupsioni, keqpërdorimet i zvogëlojnë edhe më shumë mundësitë për rindërtim, për të kthyer sadopak normalitetin në zonat e goditura. Dikush edhe bënë llogaritë e fitimeve, por populli po shikon dorën e shtetit dhe të të gjithë neve se ka nevojë për ndihmë sot!

Kjo fatëkeqësi ka treguar edhe njëherë fuqishëm shpirtin e bardhë të kombit tonë, ka treguar gjithashtu sa shum miq kemi në botë.

Por a mjaftojnë?

Miliona euro po dhurohen nga njerëzit e mirë, fonde të udhëhequra nga njerëz me shpirtin human si Elvis Naçi, Halil Kastrati, Marin Mema e të tjerë po bëjnë të pamundurën për të zbutur dhembjen.

Të famshmet botërore me gjak shiptar si Rita Ora, Bebe Rexha, Dua Lipa, Eliza Dushku e tjerë tashmë e kanë kaluar edhe njëherë provën e lidhjes me tokën e prindërve të tyre! Shqiptarët e Amerikës na e sollën në mendje edhe njëherë vargjet e famshme të Nolit “Mbahu nëno mos ke frikë/ se ke djemtë në Amerikë”! Kosova, Kosova me plagët e saja ende të hapura po ndan edhe bukën. Shqiptarët e Maqedonisë së Veriut dhe të Malit të Zi janë bashkuar më shumë se kurrë!

Çdo natë shohim shqiptarë anëembanë botës që këto ditë kanë harruar hallet e tyre personale, dhembjet, sëmundjet dhe po ndihmojnë Shqipërinë dhe shqiptarët!

Sot me ne janë bashkuar edhe shumë popuj tjerë, duke treguar respektin, dhembjen dhe përkrahjen për popullin më të vjetër në Europë. Për bijtë e Pellazgëve e Ilirëve të lashtësisë!

Por a mjafton? Një lek, një dollar, një pako cigare më pak në një ditë, një kafe me pak, një dritë në bredhat e festës më pak, një…. shumë gjëra që në një ditë asnjërit nga ne nuk i prishin asnjë punë, thotë shumë për Durrësin, Thumanën, Lezhën… thotë shumë për Shqipërinë! Në këtë fundvit festash, Shqipëria është e para! Gjithmonë e gjithnjë, ajo, e bekuara tokë është e para!

Shqipëria na thërret! Këto ditë të zgjedhim njërin nga fondet e Elvisit apo Marinit, të qeverisë apo… secili nga ne shpenzimet e një paketë cigareje, të nje kafeje, të një drite festash t’i dërgojmë aty! Në Shqipërinë tonë që po lëngon! Një pako cigare, një kafe me pak… një dritë, një shpresë për fëmijët e Shqipërisë!

1
Ku po shkon Shqipëria ime?

Ku po shkon Shqipëria ime?

 

Silvana Begaj

 

Qeshu Rini! Bota është e jotja!

Pasiguri! Tmerr! Skandal! Ekonomi e keqe! Papunësi! Burg! Vrasje! Drogë! Vjedhje! Armë! Protesta! Vip-at! Bosat! Jeta e tyre e luksit, ora të shtrenjta në dorë, pushimet luksoze…

Me këto po buçasin përditë televizionet tona. Si e rritur këto ndikojnë në gjendjen time emocionale, shpirtërore dhe mendore. Po te fëmijët? Adoleshentët dhe ata para pak adoleshencës, që janë përdorues aktiv të rrjeteve sociale dhe që e reflektojnë në mënyrë të qartë dhe të drejtpërdrejtë ndikimin e ekzistencës së këtyre lajmeve. Pothuajse çdo ditë shikojmë video dhune nëpër shkolla, rrugë, lokale etj. Video të cilat publikohen dhe bëhen virale në rrjetet sociale, bëhen lajm nëpër portale, shpërndahen në mënyrë masive dhe janë ndër më të klikuarat. Video të cilat pëlqehen ose gjykohen.

Po, po video të tilla pëlqehen. Dhunuesi bëhet idhull dhe i dhunuari përbuzet. Video të tilla më nervozojnë dhe më prishin ditën. Fjalori i përdorur nga një moshë e tillë më bën pesimiste. Unë nuk dua që fëmijët e mi të rriten në një shoqëri ku duhet të jenë ose dhunuesi ose i dhunuari. Dhe këto janë thjesht video rastësore. Kush e di sa e sa raste të tilla ka të papublikuara.

Brezi i ri, e ardhmja e vendit! Brezi nga i cili ne presim emancipim dhe ndryshime pozitive.

Ku po shkon Shqipëria ime? E ardhmja jote ku po të çon? Pyes veten ku po të çon kjo rini? Por pastaj pyes përseri veten, Ku po e çojmë këtë rini? A nuk është normale sjellja e tyre, reagimi i tyre? A nuk po i mësojmë këtë gjë ne kësaj rinie? Nuk janë pjesë e një dite normale këto veprime?

Ti ose je humbësi ose i forti! Zgjidh! Këto dy zgjedhje të kemi lënë rini!

Por me çfarë do ushqehen portalet? Si do rriten klikimet? Media është influencuesja më e madhe në zgjedhjet e modeleve që të rinjtë dëshirojnë. Reflektoni!

Ku janë psikologët? Pse nuk ngrenë alarmin dhe të flasin me të madhe. Ata e dinë më mirë se kushdo që fëmijët kanë aftësi të jashtëzakonshme të imitojnë sesa të dëgjojnë e mësojnë. Dhe çfarë po bëjmë? Çfarë shembujsh po i japim të imitojnë? Dikë që ka armë, makinë të shtrenjtë, orë të shtrenjtë. Që nuk e dime se kur vete në punë se është gjatë gjithë kohës në pushime luksoze?

Pse nuk lartesohen ata që bëjnë vepra të mira? Ata që janë një shembull i një shoqërie pozitive? Pse nuk ju ofrojmë të rinjve mundësi të zbulojnë pasionet e tyre, talentet e tyre? Mundësira argëtimi të arritshme për të gjitha nivelet ekonomike, por vetëm për të pasurit? Vetëm të pasurit kanë pasione vallë?

Të dashur prindër! E nesërmja është gjithmonë e pastër! Nuk ka gabime në të akoma.

Të fillojmë të ndërtojmë këtë të nesërme me vendosmëri për të ardhmen e brezave pa dhunë, pa agresivitet, pa negativitet. Migjeni thotë: Qeshu Rini! Bota është e jotja!

0
Bashkë për Shqipërinë

Bashkë për Shqipërinë

Silvana Begaj

Në ditët që me padurim prisnim të festonim për Ditën e shenjtë të flamurit tonë, ne morëm lajmin e trishtueshëm për tërmetin që goditi atdheun. Shqipëria u drodh, po ky tërmet më shumë drodhi zemrat e  shqiptarëve në katër anët e botës, nga Europa e Amerika, Australia e deri në vijat e luftës në Afganistan e Afrikë ku shërbejnë trupat tona paqeruajtëse ushtarake. Sepse shqiptarët janë gjithandej nëpër botë si shqiponja.

Ne sot, jemi më të bashkuar se kurrë dhe gjaku i vëllezërve e motrave tona që lagën tokën e shqiponjave është këmbanë për ne, është zëri i patriotëve tanë në shekuj që na thërrasin për bashkim, unitet e dashuri midis nesh.

Duket sikur vringëllijnë shpatat e Agronit e Teutës, sikur për bashkim na thërret Pirro e Leka i madh. Sikur nga dheu ka lëvizur Skënderbeu. Më duket se nga qielli dëgjoj plakun e urtë të Vlorës, Ismail Qemalin,  dhe zërin e trimit të Kosovës Isa Boletini.

Të gjithë thërrasin për bashkim!  Edhe zëri i Hasan Prishtinës e Adem Jasharit, idealet e tyre na ftojnë që të japim dorën njëri-tjetrit, sot më shumë se kurrë.

Po flisja dje me nje mikun tim nga Kosova, dhe më tregonte si ishte ndjerë ditën kur bashkë me Presidentin e Kosovës kishte vizituar Durrësin e Thumanën.  “Silva, nuk i mbaja lotët, ato nëna na shihnin si bijtë e tyre, në sytë e tyre tashmë Kosova, dukej si shpëtimtare, djemtë që dikur, në vitet 1998-1999, kishin shkuar nga Kosova drejt Shqipërisë si fëmijë të ikur nga tmerri, nga masakrat e bëra nga fashistët serbë, tani ishin kthyer si oficerë të Ushtrisë së Kosovës, si policë te Kosovës. Aty e ndjeva dhimbjen e atyre nënave, fëmijëve e burrave që kishin humbur gjithçka nga ky tërmet.

Por edhe krenarinë për djemtë e Kosovës që po rrezikonin edhe jetët e tyre për të shpëtuar atë që mund të shpëtohej. Më bëhej sikur e ndjeja edhe falënderimin prej nëne për ata femijët që dikur kishin ikur nga zjarri i luftës e ishin kthyer si shpëtimtar!

Zëri i atyre nënave, fëmijëve, burrave të moshuar, gërmadhat e tmerrit që bashkuan në një vend edhe shpëtimtarë nga vende që deri dje ishin në luftëra mes tyre, si Kroacia e Serbia, shqiptarët e serbët, italianë e francezë, turq, grekë e izraelitë, na thërrasin sot! Së bashku të rindërtojmë atdheun tonë të plagosur, bashkë të gjithë ne të mbyllim plagën e dhembjes së shkaktuar këto ditë!

Politikat e gabuara të cilat e kanë copëtuar dhe ndarë Shqipërinë, deri diku e kanë arritur qëllimin e tyre, por kjo fatkeqësi natyrore ishte një mesazh për botën anë e mbanë.

Shqiptarët nuk i ndan dot një kufi dhe një tra sepse në venat e tyre rrjedh i njëjti gjak dhe ata janë gjithmonë bashkë.

Ne nuk jemi vetëm se Shqipëria është e madhe!

Për ne mërgimtarët dhimbja është më e madhe.

Sigurisht që asnjë nuk mund të ndal dot vullnetin e Zotit dhe forcën e natyrës, por sot na thërret detyra jonë si shqiptare, si njerëz të këtij planeti, të jemi bashkë për të dhënë dorën tonë për ata që kanë nevojën tonë.

A është Shqiperia vetëm në këtë gjendje të  mjerueshme?

JO, JO! Jemi ne të gjithë, janë shqiptarët në të katër anët e botës.

Ne të gjithë do të japim kontributin tonë për rindërtimin e saj. Për ata njerëz, për ato nëna e ata fëmijë.

Për vëllezërit dhe motrat tona!

Për tokën që e bekoi vetë i madhi Zot.

Ndër shekuj të varfër, por nuk na varfëruan dot!

Ndër shekuj të shtypur, por nuk na shtypën dot!

Ndër shekuj të ndarë, por nuk na ndanë dot

Se Shqipëria është NJË!

SOT Bashkë për Shqipërinë!

 

 

0