Koço Kokëdhima: Që të qeverisin qytetarët jo partito-ambasadorokracia

Koço Kokëdhima: Që të qeverisin qytetarët jo partito-ambasadorokracia

‘Zgjidhja’ e deklaroi që para tri vitesh se Shqipëria qeveriset nga 3 kryetarë partish të vjetra dhe 3 ambasadorë, duke përjashtuar qytetarët. Është një vend unik ku sundon partitokracia dhe ambasadorokracia dhe që nuk do të bëjë kurrë përpara nëse nuk do të ketë demokratizim të sistemit politik, zgjedhjeve, qeverisjes dhe të partive politike që veprojnë si banda të drejtuara prej kryetarëve të kapur, të cilët, si të tillë, shantazhohen lehtësisht nga diplomatët e huaj të akredituar në Tiranë.

Prandaj u lejua, që në emër të bërjes së reformës në drejtësi, 3 vite më parë, që diplomatët e huaj të shkonin nëpër grupe parlamentare dhe të shantazhonin deputetët shqiptarë sepse ata janë punëtorë të emëruar, nën urdhëra dhe servilë të kryetarëve të partive. Reforma më e rëndësishme për shqiptarët u votua vërtetë me 140 vota më 21 korrik 2016, por nuk ishte konsensuale dhe u përdor si alibi për të rrënuar sovranitetin kombëtar, duke futur në Kushtetutë Operacionin Ndërkombëtar të Monitorimit (ONM)-në, si në asnjë vend tjetër anëtar apo aspirant të BE-së dhe të NATO-s. Jashtë reformës më të rëndësishme u lanë mendjet e ditura të Shqipërisë, akademikët, gjykatësit, shoqëria civile, ndërsa qytetarët as nuk i vunë në defter.

Kështu jemi pas tri viteve. Një kohë e gjatë e shkuar dëm për vendin, i cili është shumë më i rrënuar, edhe më i braktisur dhe më antidemokratik. Vetëm kryetarët e partive të vjetra dhe disa diplomatë të huaj janë shumë më mirë se atëherë kur niste reforma në drejtësi, sepse reforma është pronë e tyrja, por jo e shqiptarëve.

“Zgjidhja” ka besim të plotë se SHBA-të janë aleati i vetëm strategjik i Shqipërisë dhe BE-ja është destinacioni përfundimtar i saj. Prandaj u ka bërë apel prej trri vitesh që të ushtronin ndikimin e tyre mbi elitën e vjetër politike të Shqipërisë për të zgjidhur përfundimisht dhe plotësisht demokratizimin e parlamentit dhe të zgjedhjeve të kapura shqiptare, reformat nga përcaktohet suksesi i çdo reforme tjetër.

Këtë problem nuk e zgjidhi as pranimi në NATO një dekadë më parë dhe vendi u bë më i padrejtë, më i pashpresë, më depresiv, ndërsa qeverisja edhe më e keqe, më arrogante e më brutale. Sot, edhe pse na mbajnë ‘pending’ hapjen e negociatave, afrimi me BE-në nuk e ka bërë shtetin tonë më të mirë e më të fortë, qeverisjen më të përgjegjshme e më të pastër, popullin më të pasur dhe më të sigurtë. Përkundrazi. Sot jemi në zgripin e gjithçkaje.

Nuk ka krizë besimi mes popullit shqiptar dhe aleatëve tanë strategjikë, por vetëm një krizë vlerash që ka prodhuar kalbëzimi i sistemit politik dhe i institucioneve kushtetuese në Shqipëri. Shqiptarët nuk janë hileqarë dhe të pasinqertë  siç janë politikanët e vjetër që u kanë hipur në qafë. Asnjë qytetar i ndërgjegjshëm dhe i përgjegjshëm, brenda dhe jashtë kufijve, nuk do që partnerët tanë ndërkombëtarë të mbështesin pushtetarët servilë e të korruptuar të Tiranës, që janë pengmarrës të zgjedhjeve të lira dhe të vlerave të demokracisë.

‘Zgjidhja’ këmbëngul që miqtë e Shqipërisë të mos lënë fatet e popullit shqiptar në dorën e disa kryetarëve të partive të vjetra dhe të disa ambasadorëve të përkohshëm në Tiranë. Ata nuk duhet të pajtohen më me ‘konsensus’ si ai për reformën në drejtësi, por për reformën e sistemit dhe atë zgjedhore gjithëpërfshirëse, larg thonjve të kryetarëve të partive të vjetra. Shqipëria i ka të gjitha mundësitë me njerëzit e saj të ditur dhe të mençur që të realizojë projektin e partisë “Zgjidhja’ për votim e numërim elektronik në qendrat e votimit apo edhe në konsullatat dhe ambasadat tona për emigrantët nëpër botë;  për administratë zgjedhore shtetërore, jopartiake; për sistem të ri elektoral dhe kod të ri zgjedhor të miratuar me konsensus të gjerë; për masa dhe institucione që do të ndalonin përfundimisht çdo deformim dhe tjetërsim të vullnetit të qytetarëve në zgjedhje.

Fati në duart e sovranit është guri i parë i themelit për shtetin e së drejtës, atë që nuk po premton të na e bëjë realitet reforma ‘konsensuale’ në drejtësi, që doli si produkt i partito-ambasadorokracisë dhe jo i qytetarëve të lirë të Shqipërisë. Fati dhe përfaqësuesit në duart e sovranit mbetet e vetmja rrugë për shpëtimin e kombit shqiptar!

1
Pse duhet të luftojmë për të rritur numrin e klasës së mesme?

Pse duhet të luftojmë për të rritur numrin e klasës së mesme?

 

Silvana Begaj

Të pasurit po bëhen më të pasur dhe të varfërit më të varfër. Ndarja po bëhet çdo ditë më edukshme dhe më e qartë. Po shtresa e mesme ku është? Realisht pyetje duhet të shtrohet se a ka shtresë të mesme vendi ynë?

Strategjitë makro dhe mikro që duhen ndjekur për të rritur shtresën e mesme? Sa mundësi ka realisht vendi jonë të ndihmojë në rritjen e shtresës së mesme? A dihet rëndësia e kësaj shtrese? Çfarë pasojash kanë ne ekonomi dhe nga ana sociale?

Në këndveshtrimin social është një prej pikave më të dhimbshme të vendit tonë. Shtresa  e mesme është një klasifikim i njerëzve në mes të hierarkise sociale.

Shtresa e mesme ose ndryshe “kollaret e bardhë” përbëjne 2.1 % të popullsisë.

Presidenti Obama e konsideronte si motorr të ekonomisë dhe e kishte një prej pikamjeve më të rëndesishme gjatë mandatit të tij.

Parimisht ka të drejtë pasi është ajo që ndikon zgjedhjen konsumatore dhe prirjen e konsumit.

  • Një klasë e fortë e mesme promovon zhvillimin e kapitalit njerëzor dhe të arsimimit.
  • Një klasë e fortë e mesme krijon një burim të qëndrueshëm të kërkesës për mallra dhe shërbime.
  • Një klasë e fortë e mesme prodhon gjeneratën e sipermarresve.
  • Një klasë e fortë e mesme mbështet institucione gjithëpërfshirëse politike dhe ekonomike, të cilat ndikojne ne rritjen ekonomike.

Pse shtresa e mesme është e varur nga zgjedhjet dhe partitë politike në mënyrë të drejtpërdrejtë kur në parim ajo duhet të ishte më e pavaruara?

Shtresa e mesme duhet të jetë ajo që zgjedh politikëberjen më të mirë si pjesa më intelektuale e shoqerisë, por ata sot janë më të varurit nga politika sepse vendi i tyre rrezikohet nga ndryshimet politike.

Një klaseë e sigurt e mesme nuk varet vetem nga te ardhurat e drejta qe ata marin , por sa eshte e mundur te ruajne per te ardhmen. Kur themi për të ardhura të drejta, rol sinjifikant luajne Unionet, Sindikatat.

Por shihet se sindikatat në Shqipëri nuk funksionojn, ose më saktë ato funksionojnë vetëm për një grup njerezish jo për punëtorët!

A ka ndonjë institucion tjetër që vlereson nese kushtet e punës, rroga, ambjenti në punë janë konform ligjeve? A kanë ku të drejtohen ata në rast të padrejtesive?

Kemi dëgjuar shpesh herë bojkot të punës nga mjekët, infermierët, mesuesit apo profesione të tjera për ndryshimin e pagave dhe kushteve të punes, por të gjitha grevat apo organizimet e vogla që mund të kenë nisur menjeherë janë etiketuar si politikë nga kampi kundërshtar politik dhe kanë përfunduar ende pa filluar mirë për shkak të nxerhyrjeve politike por edhe mos organizimit të mirëfilltë sindikal.

Shqipëria, duhet patjetër të punojë një projekt kapital që të tërheqi investimet e huaja dhe biznese të reja.

Të krijojë kushte dhe të jetë i dëshiruar nga kompani të huaja sidomos ato prodhuese  dhe turistike në mënyrë që ata të hapin filialet tona dhe të gjenerojnë vendepune. Shteti patjetër që duhet të verë nën kontroll edhe bizneset fasone të cilat kanë skllavëruar një pjesë të qytetarëve tanë në emer të punës.

Gjithashtu qeveria duhet urgjentisht të vërë në kontroll në bizneset individuale dhe familjare që nuk janë pak në Shqiperi, kjo nuk do të thotë të demtojë ato, por të ndihmojë kështu rritjen e buxhetit të shteti dhe ato taksa ti kthej në investime prapë në ekonomi duke stimuluar bizneset e vogla përmes suvencioneve të ndryshme.

Një shembull të mirë mund ta marrim edhe nga Kosova, ku çdo ditë përcjellim lajme që shteti, si qeveria qendrore ashtu edhe komunat (bashkite) subvecionojnë bizneset e vogla dhe të mesme duke perkrahur timin e vendeve të punës dhe paisjen me makineri por edhe bujqësine duke subvecionuar bujqit me para të gatshme për kulturat e mbjella.

Koha e politikave të mëdha ka kaluar, është koha e fundit që ti kthehemi qytetarëve, mirëqenies së tyre dhe krijimit të kushteve për të ardhme më të mirë.

0
Arben Rrozhani: Bunkerizimi i reformës zgjedhore

Arben Rrozhani: Bunkerizimi i reformës zgjedhore

Prezenca e OSBE-së, Zyra e Delegacionit të BE-së dhe Instituti Demokratik Amerikan mbajtën këtë të martë tryezën teknike mbi “Financimin e partive politike dhe të fushatave zgjedhore’. Organizatorët ishin kujdesur deri në detaje që tryeza e radhës për reformën zgjedhore të ishte sa më larg medias dhe syve të publikut. Dhjetëra kamera dhe gazetarë u lanë në holl për t’u ngushëlluar vetëm me plane personazhesh që ecnin, disa deklarime të shkurtra mes pushimeve, apo qëndrime të shkëputura nga pjesëmarrësit në tryezë.

OSBE mund të ketë patur probleme kohët e fundit me pozicionin e ambasadorit të saj, Borchardt, ndaj të cilit disa gra protestuan në një takim për median për gishtin e mesit që u nxorri banorëve të Astirit, apo deri te shpallja ‘non grata’ në territorin e Presidencës. Por kjo nuk e justifikon bunkerizimin e debateve për reformën zgjedhore, e cila tashmë duhet të jetë sa më e hapur dhe e debatueshme për median dhe publikun.

Partia ‘Zgjidhja’ i ka përshëndetur dhe ka marrë pjesë në të gjitha takimet e reformës zgjedhore organizuar nga OSBE, apo nga Komisioni i Posaçëm i Reformës Zgjedhore dhe ka kërkuar që ato të jenë të hapura, gjithëpërfshirëse, ku të ketë vlerë mendimi i çdo përfaqësuesi.

Nëse nuk do të bunkerizohej tryeza teknike e OSBE/BE/NDI-së, shqiptarët do të shihnin me zë dhe figurë se si deputetë të opozitës së re parlamentare ua thonë ndërkombëtarëve në sy se gjërat në Shqipëri kanë shkuar keq e më keq dhe se vetëm ndryshimi i sistemit politik dhe i Kodit Zgjedhor është shpëtim për vendin; se si ambasadori Borchardt e cilëson ditë të madhe dhe “dritare të hapur’ praninë e përfaqësuesit të PD-së në takim, duke paralajmëruar se zgjidhja do të vijë vetëm nga konsensusi PS-PD, pa pyetur as partitë e reja, as shoqërinë civile dhe as ekspertët e zgjedhjeve; se si një përfaqësuese e shoqërisë civile pyeti e habitur për katrahurën e drafteve të Kodit Zgjedhor dhe ku të gjithë i shmangen çështjes më të rëndësishme: depolitizimit të administratës zgjedhore nga KQZ-ja deri te komisionet e numërimit të votave; se si ekspertë të huaj, përpara se të braktisin mbledhjen për të kapur avionin në Rinas, flasin për rregulla loje si në Perëndim, kur shqiptarët janë ende i vetmi popull në rajon dhe në Europë që nuk janë të lirë që të votojnë, ku vota e tyre blihet, vidhet dhe trafikohet; se si, mjerisht, edhe përfaqësues të shoqërisë civile, deri dje luftëtarë për çlirimin e KQZ-së nga thonjtë e 3 partive, i thurin elozhe ‘erës së re’ të bashkëpunimit mes PS-PD-së.

Në atë tryezë teknike u artikuluan shumë nga tezat që partia ‘Zgjidhja’ ka hedhur në tregun politik shqiptar këto dy vitet e fundit. Që reforma zgjedhore duhet bërë me bashkëpunimin e të gjithë aktorëve politikë, shoqërisë civile, mendjeve të ndritura, brenda dhe jashtë vendit, njerëzve të pakapur nga kryetarët e partivë të vjetra; depolitizimi i administratës zgjedhore, rrëzimi i ndryshimeve kushtetuese të 21 prillit 2008, demokratizimi i partive dhe rrëzimi nga froni i kryetarëve të plotfuqishëm, zgjedhje të lira dhe të barabarta, si ato që bëhen në çdo vend demokratik, por jo në Shqipëri dhe mbi të gjitha një pakt kombëtar për të dalë nga kriza e stërzgjatur politike, jo një pakt tjetër PS-PD, siç po hinnizohej në atë tryezë, që vetëm do ta zgjaste këtë krizë në kohë.

Dhe në mungesë të mediatizimit të këtyre zhvillimeve reale që ndodhnin në një tryezë të bunkerizuar, media dhe publiku duhet të ngushëllohet me deklaratën rozë të OSBE-së ku thuhet, ndër të tjera, se: “…Veprimtaria e sotme është një hap i rëndësishëm drejt normalizimit të dialogut politik, përmes ofrimit të ekspertizës teknike nga OSBE-ja dhe partnerët tanë ndërkombëtare, në përkrahje të reformave thelbësore…Prezenca e OSBE-së në Shqipëri është e gatshme të lehtësojë tryeza, takime pune dhe konferenca të tjera për reformën zgjedhore, si edhe të ofrojë ekspertizë teknike… Ne mbetemi të vendosur ta mbështetim Shqipërinë dhe të gjitha institucionet e saj në një dialog gjithëpërfshirës, sipas mandatit tonë në vend…”.

Pak e shumë si ato shprehjet në raportet përfundimtare për zgjedhjet në Shqipërisë, ku çdo herë thohet se “këto zgjedhje ishin një hap përpara’, por në të vërtetë vendi ka bërë hapa prapa në demokraci.

*Sekretar i PR i partisë ‘Zgjidhja’

0
Arben Rrozhani: Shqipërisë i duhet  një Gjykatë Kushtetuese e pakapur

Arben Rrozhani: Shqipërisë i duhet  një Gjykatë Kushtetuese e pakapur

Sekretar i PR i partisë ‘Zgjidhja’

Qëllimi i Reformës në Drejtësi të nisur 5 vite më parë ishte rritja e pavarësisë së sistemit të drejtësisë dhe fuqizimi i tij në drejtim të profesionalizmit dhe efiçiencës së magjistratëve gjyqtarë e prokurorë si dhe të luftës kundër korrupsionit.

Përpara ndryshimeve kushtetuese të 21 korrikut 2016, anëtarët e GJykatës Kushtetuese zgjidheshin me propozim të Presidentit dhe miratim me shumicë të thjeshtë nga Kuvendi. Tashmë 3 anëtarë emërohen nga Gjykata e Lartë, 3 emërohen nga Presidenti dhe 3 nga Kuvendi me shumicë të cilësuar të 3/5 të deputetëve.

Është utopi të mendohet se një Gjykatë e Kushtetuese e pakapur nga politika dhe korrupsioni do të dalë me formulën aktuale të emërimeve nga Gjykata e Lartë, Parlamenti dhe presidenti, apo më keq, me formulën e deformuar, prej ‘kleçkave’ proceduriale që po bëhen orët e fundit mes presidencës dhe Këshillit të Emërimeve në Drejtësi. Për fat të keq, kryetarët e partive të vjetra kanë arritur të kapin sistemin e drejtësisë, duke emëruar aty punëtorët e tyre.

Shqipëria ka nevojë urgjente për një Gjykatë Kushtetuese të pavarur, me anëtarë me integritet profesional dhe moral, cilësi që nuk i kishin shumica dërrmuese e ish-anëtarëve të saj, që u përjashtuan nga sistemi i drejtësisë, pas vettingut. Ish-anëtarët e saj ishin vegla të korruptuara të kryetarëve të partive të vjetra. Rasti flagrant dhe pa asnjë bazë ligjore i heqjes së mandatit të deputetit për z.Koço Kokëdhima, në maj 2016, ishte treguesi më i qartë se çfarë mund të bëjë një Gjykatë Kushtetuese e kapur nga politika dhe korrupsioni dhe që i jep vendimet në varësi të urdhrave politikë ose rryshfetit.

Fatkeqësisht dhe qëllmisht, vendi është lënë dy vite pa Gjykatë Kushtetuese edhe pse roli i saj është jetik. Sipas nenit 124 të Kushtetutës, ajo zgjidh mosmarrëveshjet kushtetuese dhe bën interpretimin përfundimtar të saj; pajtueshmërinë e marrëveshjeve ndërkombëtare me Kushtetutën para ratifikimit të tyre; pajtueshmërinë e akteve normative të organeve qendrore dhe vendore me Kushtetutën dhe me marrëveshjet ndërkombëtare; mosmarrëveshjet e kompetencës ndërmjet pushteteve, si dhe ndërmjet pushtetit qendror dhe qeverisjes vendore; kushtetutshmërinë e partive dhe të organizatave të tjera politike, si dhe të veprimtarisë së tyre; shkarkimin nga detyra të Presidentit të Republikës dhe vërtetimin e pamundësisë së ushtrimit të funksioneve të tij; çështjet që lidhen me zgjedhshmërinë dhe papajtueshmëritë në ushtrimin e funksioneve të Presidentit të Republikës, të deputetëve, të funksionarëve të organeve të parashikuara në Kushtetutë, si dhe me verifikimin e zgjedhjes së tyre e deri te referendumet, ankesat e individëve kundër çdo akti të pushtetit publik ose vendimi gjyqësor.

Shqipëria nuk e ka luksin që të rikthehet sërish te drejtësia e kapur dhe e korruptuar. Ajo minon jo vetëm Reformën në Drejtësi të mbështetur nga miqtë e Shqipërisë dhe të përkrahur nga shumica e shqiptarëve, por edhe rrugën drejt rikthimit të shtetit ligjor, ku të gjithë duhet të jenë të barabartë përpara ligjit.

Prandaj partia ‘Zgjidhja’ e ka pjesë të programit të saj politik, zgjedhjen e përfaqësuesve të të gjitha gjitha institucioneve nga populli. Nisma e saj ‘Unë zgjedh deputetin që dua’, mundëson që baza e partisë dhe qytetarët të zgjedhin përmes primareve kandidatët për deputetë, për kryetarë bashkish apo kandidatë për këshilltarë. Parlamenti i dalë nga vota e drejtëpërdrejtë e popullit dhe një president i zgjedhur po nga shqiptarët do të zgjidhnin në sistemin e drejtësisë bijtë dhe bijat më të mirë të tij dhe jo të besuarit e kryetarëve, siç po përsëritet historia edhe këto ditë.

0
Vladimir Lulaj: Rikthimi i Republikës na shpëton nga qeveritë antipopullore

Vladimir Lulaj: Rikthimi i Republikës na shpëton nga qeveritë antipopullore

 

Nënkryetar i partisë ‘Zgjidhja’

 

Pse u përdor policia politikisht te Unaza e Re? Policia nuk është e pushtetit politik, por e shtetit të munguar juridik. Keqpërdorimi i saj është kundër misionit që ka si garantuese e sigurisë së shtetasve, qoftë edhe kur ata janë protestues, sepse protesta është një e drejtë kushtetuese.

Protestuesit e Astirit nuk janë kundër shpronësimit të shtëpive të tyre të ligjshme për hir të interesit publik, por, bazuar në nenet 168 dhe 169 të Kodit Civil, kërkojnë që, përpara se t’u prishen shtëpitë, të legalizohen ato, të çmohen me vlerën e tregut imobiliar dhe t’u jepen lekët për të blerë shtëpi të reja.

Dhuna barbare ndaj protestuesve tregon se në Shqipëri nuk ka demokraci, por diktaturë të pushtetit të përkohshëm politik të despotit të Rilindjes antisocialiste, që ka instaluar regjimin antipopullor të partisë-shtet.

Partia ‘Zgjidhja’ ka kërkuar me forcë që prishjet e ndërtimeve me apo pa leje, duhen vlerësuar me çmimin e tregut. Ndërtimet pa leje u bënë nën hundën dhe me miratimin e qeverive të tranzicionit për qëllime elektorale, ndaj ato duhen legalizuar dhe shpronësuar një më një.

Për partinë ‘Zgjidhja’ këto ngjarje të rënda për jetën e qindra banorëve tregojnë domosdoshmërinë e ndërtimit të diktaturës së ligjit, për të hedhur në koshin e plehrave të historisë partitë-shtet, të cilat duhet të mos kenë më të ardhme në shtetin ligjor.

Por për t’ia arritur kësaj dite të demokracisë duhet çliruar sistemi politik nga zgjedha e kryetarëve të partive të vjetra politike, që emërojnë deputetët-lakej dhe nuk lejojnë që populli t’i zgjedhë vetë përfaqësuesit e vet, me zgjedhje të lira dhe të barabarta.

Marrëveshja antikushtetuese Berisha-Rama e 21 prillit 2008 e rrëzoi Republikën. Ajo duhet rikthyer përmes reformës zgjedhore dhe kushtetuese, duke ua marrë pushtetin e pamerituar kryetarëve të 2-3 partive të vjetra e duke ia kthyer popullit. Ndryshe do të jemi të gjithë, për gjithë jetën, viktima të qeverive antipopullore që shpronësojnë dhe dhunojnë shtetasit e tyre të pambrojtur.

0
Koço Kokëdhima: ‘Shengeni me sllavët’ mbi ‘Shengenin shqiptar’

Koço Kokëdhima: ‘Shengeni me sllavët’ mbi ‘Shengenin shqiptar’

 

Çdo gjë do të mbetet peng në Ballkan, përderisa Kosova të mos njihet si shtet i pavarur. Edhe tregtia e lirë, edhe i ashtuquajturi ‘Shengeni ballkanik’ që duan të bëjnë presidenti serb, Vuçiç dhe kryeministrat e Shqipërisë dhe të Maqedonisë së Veriut, Rama dhe Zaev, siç vendosën të dielën në Ohër.

Kur një vit më parë, kryeministri Ramush Haradinaj, vendosi taksën 100 për qind për mallrat që hynin nga Serbia dhe Bosnje Hercegovina, Kosova kishte kryesimin e Marrëveshjes për Tregti të Lirë (CEFTA) dhe po organizonte takimin e radhës në Prishtinë. Serbia dhe Bosnje-Hercegovina refuzuan të dërgojnë ministrat e Tregtisë, në shenjë proteste për taksën.

Deri në dhjetor 2008, mallrat e Kosovës eksportoheshin në Bosnjë e Serbi pa probleme, meqë ato kishin vulat e Misionit të Kombeve të Bashkuara. Por u bllokuan tërësisht pas kalimit të përgjegjësive nga doganat e UNMIK-ut tek institucionet e vendit. Bosnje-Hercegovina nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, ndërsa për Serbinë, ajo është ende pjesë e saj. Prej asaj kohe këto dy shtete ndaluan çdo prodhim “Made in Kosova”, ndërsa ato lejoheshin të fusnin prodhimet e tyre të shumta pa taksa.

Në nëntor 2018, qeveria ‘Haradinaj’ vendosi fillimisht taksën 10 për qind për këto dy shtete dhe më pas e bëri 100 për qind si kundërpërgjigje ndaj politikës agresive të Serbisë kundër anëtarësimit të Kosovës në INTERPOL dhe të diplomacisë serbe për tërheqjen e njohjeve të Kosovës. Kosova ishte shprehur me kohë kundër marrëveshjes së CEFTA-s, sepse vetëm në një dekadë (2005-2015) kishte importuar mbi 7 miliardë euro (7.259)  apo (88.2%) mallra dhe eksportoi më pak se një miliard euro, me një bilanc tregtar negativ prej rreth 6 miliardë eurosh. Kjo situatë vijoi edhe në vitet më pas, duke e bërë Kosovën shtet të mbytur nga mallrat sllave pa taksa.

Serbisë i kushtoi në një vit rreth 380 milionë euro vendosja e taksës 100 për qind nga Kosova, ndaj po kërkon ta kompensojë me ‘Shengenin ballkanik’, me të cilin Vuçiç thotë se do të kursehen 260 milionë euro, ku më shumë përfiton vendi i tij.

Mediat pranë qeverisë shqiptare thonë se vendi do të përfitojë më shumë se Serbia apo Maqedonia e Veriut nga lëvizja e mallrave dhe e njerëzve pa kufizime. Ato citojnë shifrat zyrtare të vitit 2018, ku Shqipëria eksportoi drejt Serbisë në total 315 milionë dollarë mallra, shumica minerale dhe karburant dhe importoi rreth 170 milionë mallra serbe.

Madje thuhet se do të fitojnë më shumë fermerët shqiptarë, sepse, nëse vitin 2018, Shqipëria eksportoi në Serbi 25 milionë dollarë perime dhe zarzavate, si dhe 6.2 milionë dollarë fruta, shalqi dhe pjepër, pas ‘shengenit sllav’, do të mund të tregtojnë produktet e tyre në një rajon shumë më të gjerë pa taksa doganore. Dhe më tej shtohen si përfitues operatorët turistikë, kompanitë që tregtojnë minerale, materiale ndërtimi si dhe fasonët, apo produktet e detit. Qeveria përllogarit se fermerët shqiptarë mund të përfitojnë deri në 30 milionë dollarë më shumë vetëm nga tregu serb dhe rreth 50 milionë  dollarë në të gjithë ‘minishengenin’.

‘Zgjidhja’ ka paralajmëruar që në korrik 2017, pas samitit të Triestes, kur u hodh ideja e ‘Minishengenit ballkanik’ se Shqipëria do të përmbytet nga produktet sllave të subvencionuara nga qeveritë e tyre ndryshe nga Shqipëria që e ka lënë bujqësinë dhe agropërpunimin në dorën e Zotit.

‘Shqyerja’ totale e tregjeve në rajon, me bujqësinë tonë të falimentuar e thellësisht të prapambetur do t’i shndërrojë konsumatorët shqiptarë në shtojca të tregut sllav, produktet e të cilëve do të mbysin tregun, duke falimentuar fermerët dhe duke i kthyer edhe ata që kanë mbetur në argatë në Greqi dhe Itali e duke lënë djerrë tokat këtu. Maqedonia e Veriut e subvencionon bujqësinë dhe ushqimin me 150 milionë euro në vit vetëm nga buxheti i saj i shtetit dhe e ka mbytur tashmë tregun shqiptar dhe po kështu edhe Serbia.

Partia ‘Zgjidhja e ka prioritet kryesor që Shqipëria ta prodhojë vetë ushqimin bazë të popullit. Rama i harxhoi vitet me spektakëlin ‘patriotik’ Shqipëri-Kosovë, me mbledhje qeverish pa asnjë rezultat. Që prej janarit të vitit 2014 kur u realizua takimi i parë në Prizren, numri i marrëveshjeve të nënshkruara në këto takime arriti mbi 50, por shkëmbimet mes dy vendeve mbeten minimale.

Barrierat kufitare mes dy vendeve shqiptare i kanë bërë këto marrëveshje të pavlera.  Sipas Odës Ekonomike të Kosovës, tregtia me Shqipërinë, përveç tarifave doganore, ka kosto për shkak të tarifave në Rrugën e Kombit dhe një tarifë skanimi, koncesione të Ramës dhe të Berishës, të cilat nuk aplikohen nga vendet e tjera me të cilat Kosova ka bashkëpunim tregtar. Sipas një studimi për tregtinë e jashtme, Kosova ka barrierat më të larta tregtare me Shqipërinë, pasi duhet të plotësohen 8 dokumente, ndërsa me vendet e tjera nuk janë më shumë se 6 a 7 të tilla.

Një biznes shqiptar ka shumë kosto dhe i duhet shumë kohë për procesin e zhdoganimit. Specialistët e ekonomisë janë shprehur se Shqipëria dhe Kosova duhet të ndjekin modelin e BE për doganat, duke thjeshtuar procedurat dhe kostot deri te implementimi i sistemit fiskal të unifikuar mes dy vendeve dhe përgatitjen e kushteve për heqjen e pikave doganore.

Tregu unik, me pak vizion dhe përpjekje, tashmë mund të ishte krijuar, sepse të dy shtetet kanë struktura të ngjashme të ekonomisë si në bujqësi, industri apo tregti, plus mentalitetit të njëjtë në të dy anët e kufirit dhe, nëse do të unifikoheshin rregullat e tregtisë, taksat dhe politikat ekonomike, tregu i përbashkët Shqipëri-Kosovë do të kishte rreth 5 milionë konsumatorë në një territor prej 39 mijë kilometrash katrorë. Do të ishte një ‘Shengen shqiptar’, shumë herë më përfitues për të dyja vendet, se sa ‘Shengeni me sllavët’ që kërkon Rama, për t’i ngulur një thikë pas shpine Kosovës dhe interesave shqiptare në rajon.

0
Zef Preçi: Si ta kuptojmë Samitin e Ohrit

Zef Preçi: Si ta kuptojmë Samitin e Ohrit

Pertej pershendetjeve te takimit te Ohrit te fundjaves se shkuar dhe pergjithesisht te nismes se emertuar simbolikisht si “mini-Shengen”-it ballkanik nga nje numer personalitetesh politike, diplomatesh dhe burokratesh te SHBA-ve, Frances, Keshillit Rajonal te Bashkepunimit, te kuptueshme per situaten delikate ne te cilen po kalon Ballkani Perendimor, mendoj se ja vlen te analizohen pak me ne hollesi konkluzionet e atij takimi. Mbeshtetja e cdo nisme te tille, sidomos kur ato burojne nga brenda rajonit dhe i sherbejne pergatitjes se ketyre vendeve per integrimin ne BE, eshte e natyrshme se do te gjejne mbeshtetjen e faktoreve nderkombetare dhe nuk ka se si te ndodhe ndryshe.

Ne menyre te pergjithshme, edhe pse deklarative, keto konkluzione riafirmojme objektivin integrimin ne BE si qellim strategjik te perbashket te vendeve te Ballkanit Perendimor. Ne kete kendveshtrim, perfituesi kryesor i takimit duket se eshte Vucic, shteti i te cilit, pervecse per autokracine ne rritje, shquhet edhe per qendrimin “edhe Lindje edhe Perendim”, dmth qe intensifikon miqesine dhe bashkepunimin, duke perfshire ate ushtarak, me Rusine, por qe njekohesisht propagandon antaresimin ne BE. Ne te vertete, me shume se avancimi i reformave ne vendin e tij apo ngritja e institucioneve qe garantojne te drejtat enjeriut, pronen, etj., procesin e integrimit Europian te Serbise po e “ndihmon” rritja e presionit mbi burokracine e Brukselit per shkak te bashkepunimit me Rusine…

Theksimi ne kokluzionet e takimit te angazhimit te liderve politike per ndermarrejn e refroamve qe do te sjellin “standardet evropiane në shoqëritë respektive”, eshte po aq deklarativ dhe propagandistik sa edhe vete angazhimi i tyre per antaresim ne BE. Gjithsesi ky konkluzion ju sherben bashkerisht pjesmarresve per te ruajtuar kuotat e besimit ndaj tyre ne Brukselin zyrtar, ashtu sikurse veprimtaria e tyre qeverisese ne vendet perkatese eshte ende larg kesaj prtishmerie… Dmth ecuria e reformave, me shume se ne ndertimin e shtetit te se drejtes ne secilin prej vendeve pjesmarrese ne takimin e Ohrit, ka si objektiv pragmatik fuqizimin e pushtetit politik te establishmenteve qe perfaqesojne, rritjen e fuqise autokratike te tyre dhe bashke me te edhe te arrogances qeverise, korrupsionit, etj. Eshte kjo aresyeja kryesore perse mbeshtetja publike ndaj lidershipit politik brenda vendeve respektive eshte ne kuotat me te uleta dhe paradoksalisht ata merren me “lobimin” e terthorte per integrimin ne BE, sic mund te klasifikohet edhe vete nisma e “mini-Shengen”-it ballkanik…

Fokusimi ne kater lirite, sic vuri ne dukje Presidenti Serb Vucic ne konferencen permbyllese te takimit te Ohrit – liria e lëvizjes së kapitalit, mallrave, shërbimeve dhe njerëzve, nxjerr ne pak edhe nje aspekt tjeter te liderve politike pjesmarres ne ate takim – mosnjohjen apo injorimin e qellimshem te realitetit ne marredheniet komplekse ndermjet vendeve te rajonit si dhe nje amalgame te cuditshme problemesh teknike dhe procedural, por qe kushtezohen nga vullneti politik i vendeve te vecanta si dhe nga niveli i zhvillimit te kuadrit ligjor dhe institucional te tyre.

Le te perpiqemi te hedhim pak veshtrimin mbi statusin e sotem te ketyre lirive ne marredheniet ndermjet vendeve te rajonit tone. Keshtu, ne knkluzionet e takimit permendet shkarazi marreveshja CEFTA (Central European Free Trade Agreement) dhe paraqitet si e zevendesuar nga Planin Shumëvjeçar të Veprimit për krijimin e Zonës Ekonomike Rajonale, nje document ky i panjohur deri me sot per publikun, komunitetin e biznesit dhe qarqet politike (parlamentet) ne vendet perkatese qe duhet te institucionalizojne bashkepunime te tilla ndershteterore. Ne fakt, ne interes te proceseve integruese ne BE te vendeve te rajonit do te ishte nese liderit politike pjesmarres ne ate takim do te ofronin nje bilanc te detajuar te zbatimit dhe te problemeve politike, institucionale, ligjore, fiskale, etj., qe kane dale e dalin per dite per kete marreshje dhe jo vetem. Sic dihet, CEFTA eshte nje marreveshje e tregtise se lire ne te cilen marrin pjese tete vende te rajonit te Ballkanit Perendimor: Kosova, Shqiperia, Maqedonia, Mali i Zi, Serbia, Bosnja dhe Hercegovina, Kroacia dhe Moldavia. Nepermjet kesaj marreveshjeje, keto vende u mobilizuan per t’iu perafruar institucioneve politike, ligjore dhe ekonomike te BE-se, duke forcuar ne kete menyre demokracine dhe ekonomite e tyre te tregut, dmth duke pergatirur kushtet per integrimin ne kete union.

Ne kete menyre, CEFTA perben nje pjese te rendesishme te perpjekjeve te vendeve te rajonit dhe te vete BE-se per krijimin e nje treg rajonal qe mundeson zhvillimin ekonomik dhe qe do te kontribuoje eventualisht ne rritjen e sigurise dhe stabilitetit politik ne Ballkan. Cfaredo plani a programi tjeter, nuk mund dhe nuk duhet te anashkaloje kete marreveshje dhe se cdo perpjekje per ta filluar historine nga zero nuk besoj se mund te sjelle rezultate te prekshme qe i kontribuojne pershpejtimit te zhvillimit ekonomik e shoqeror te rajonit, pervec se perben nje perdorim te bashkepunimit rajonal per interesa politike te dites…

Gjithashtu vlen te theksohet, pervec CEFTA-s, integrimi ekonomik rajonal eshte ravijezuar edhe ne dokumente te tjera ndershteterore, sic jane Marreveshja per Zona e Perbashket e Aviacionit; Memorandumi i Europes Juglindore ne fushen e Transportit; Iniciativa e Europes Juglindore ne fushen e Telekomunikacioneve dhe Internetit; Kompakti i Investimeve, etj. Per fat te keq, ne takimin e Ohrit nuk u tha asnje fjale per keto marreveshje, te cilat ndoshta nuk njihen fare apo mund te jene harruar nga liderit pjesmarres ne ate takim.

Lenia jashte takimit e Kosoves dhe e Malit te Zi, ashtu si dhe ne takimin e para pak javeve, mendoj se perben nje mangesi thelbesore te atij takimi dhe shpreh nje qendrim megalloman posacerisht te Presidentit serb Vucic, e ndoshta edhe nje qendrim paternalist ndaj Kosoves te kryeministrit Shqiptar Rama. Ndersa reagimi i lidershipit te Kosoves dhe nje pjese te politikes shqiptare duke hequr paralele me ish-Jugosllavine e Titos, kete burg popujsh te krijuar ne fillim te shekullit te kaluar, mendoj se nuk eshte korrekt. Kjo sepse megjithe ndonje reminishence te periudhes se “luftes se ftohte”, nuk ka asnje shans qe Shqiperia dhe ne teresi Ballkani te dale jashte interesave te SHBA-ve, apo me keq akoma, qe Jugo-sfera te fitoje terren per shkak te rritjes se autoritarizmit, korrupsionit dhe te keq-qeverisjes ne kete pjese te botes ku pleksen dukshme interesat e BE-se, fuqive te medha dhe fuqive te tjera rajonale e me gjere.

Si perfundim, mund te konkludojme se liderit politike te tre vendeve te Ballkanit Perendimor: Serbise, Shqiperise dhe Maqedonise u takuan dhe rane dakord …per t’u takuar perseri. Ndersa qytetaret e vendeve te tyre respektive – me te varferit e kontinentit te vjeter – do te vazhdojne te marin rruget e botes te denuar dhe te debuar nga keq-qeverisja, korrupsioni, pekeqesimi i te drejtave dhe lirive njerezore si dhe i sherbimeve publike baze si arsimi dhe shndetesia, mosfunksionimi i shtetit te se drejtes dhe humbja e shpreses…

0
Administrata zgjedhore të çlirohet plotësisht nga PS-PD

Administrata zgjedhore të çlirohet plotësisht nga PS-PD

Deklaratë shtypi e partisë ‘Zgjidhja’

 

Bashkëkryetari i Komisionit të Posaçëm të Reformës Zgjedhore, Damian Gjiknuri, deklaroi se: “Sot u prezantua nga ekspertët një nga nismat më të rëndësishme të zgjedhjeve në Shqipëri, që është depolitizimi i plotë i administratës zgjedhore në të 3 nivelet. Për herë të parë do të sanksionojmë përfundimisht që partitë politike heqin dorë nga zgjedhjet. Partitë politike nuk kanë më asnjë kompetencë në çështjet e administrimit zgjedhor në të gjitha nivelet”.

Depolitizimi i plotë të administratës zgjedhore ka qenë një kërkesë e hershme e partisë ‘Zgjidhja’. Në ‘Paktin Kombëtar’ të propozuar më 2 prill 2019 ‘Zgjidhja’ kërkoi që të demokratizohen dhe depolitizohen zgjedhjet, me një KQZ dhe administratë zgjedhore të depolitizuar e tërësisht të pavarur, me një proces e ligj zgjedhor që garanton barazinë, ndershmërinë dhe lirinë e plotë të konkurencës mes partive dhe individëve, duke eliminuar favorizimin e partive të vjetra dhe diskriminimin e partive të reja; Votat duhet të ketë të njëjtën peshë për çdo subjekt apo individ dhe të numërohen në Qendrat e Votimit, jo të transportohen të panumëruara.

Kryetari i partisë ‘Zgjidhja’, Koço Kokëdhima, gjatë fjalës së tij në takimin e Komisionit të Posaçëm të Reformës Zgjedhore, dy ditë më parë,  ndër të tjera u shpreh se PS dhe PD nuk mund të rikthejnë zgjedhjet me integritet, prandaj duhet shembur oligopoli i tyre mbi zgjedhjet. “Ne nuk duam zgjedhje të organizuara e administruara nga partitë tuaja”-iu drejtua z.Kokëdhima bashkëkryetarit Gjiknuri.

Drafti i ekspertëve pranë Komisionit të Posaçëm të Reformës Zgjedhore parashikon reformimin tërësor në tri nivele të administrimit zgjedhor në Shqipëri duke e depolitizuar atë, por ia lë në dorë parlamentit që të zgjedhë anëtarët e KQZ-së.

Partia ‘Zgjidhja’ nuk do të pajtohet kurrë me këtë depolitizim fals të KQZ-së. Anëtarët e saj nuk mund t’i zgjedhin deputetët aktualë, sepse ata janë skllevër të tri padishahëve të korrupsionit dhe jo përfaqësues të popullit. “Zgjidhja” ka propozuar që këtë proces jetik për depolitizimin e KQZ-së ta bëjë Gjykata e Lartë, siç ndodh në Greqi për çdo palë zgjedhje, apo Gjykata Kushtetuese.

‘Zgjidhja’, gjithashtu, është skeptike se shtetasit që gëzojnë statusin e nëpunësit civil do të garantojnë depolitizimin e administratës zgjedhore. Partitë e vjetra e kanë shkatërruar administratën shtetërore dhe e kanë njollosur statusin e nëpunësit civil, duke e mbushur me militantë puthadorë, të korruptuar dhe të pashkollë, që kanë mbledhur dhe blerë vota për partinë në pushtet.

‘Zgjidhja’ ka propozuar që pjesë e administratës zgjedhore të jenë studentë të magjistraturës si dhe profesionistë të lirë, noterë apo avokatë, punonjës të bankave etj., duke garantuar besueshmëri dhe pavarësi në administrimin zgjedhor. Gjithashtu, në administratën zgjedhore nuk duhet të pranohen komisionerët e partive të vjetra që kanë marrë pjesë në dy e më shumë palë zgjedhje.

‘Zgjidhja’ do të vijojë ta ndjekë dhe të kërkojë deri në fund depolitizimin e plotë dhe çlirimin e zgjedhjeve nga dy partitë e vjetra, për t’i dhënë fund një tranzicioni dhe historie të turpshme me votën e shqiptarëve dhe demokracinë.

0
Zgjedhjet e lira u japin shanse të gjithëve

Zgjedhjet e lira u japin shanse të gjithëve

Deklaratë shtypi e partisë ‘Zgjidhja’

Këta janë katër shqiptarët që u zgjodhën si anëtarë të këshillave bashkiake në zgjedhjet e të dielës së shkuar në SHBA. Jetlir Kulla, Robert Gjonaj, Dona Colorio dhe Vedat Gashi u bashkohen eurodeputetes shqiptare nga Suedia, Arta Kokalari, dhe shqiptarëve të tjerë nëpër botë që përzgjidhen dhe përfaqësojnë kombin shqiptar  në vendet e lira dhe demokratike.

Kjo është fuqia e votës së lirë dhe të barabartë, e zgjedhjeve të depolitizuara, me lista të hapura dhe ku çdokush ka të drejtë që të zgjidhet dhe të zgjedhë.

Jetliri, Roberti, Dona, Vedati apo Arta do të ishin hiçi në Shqipërinë ku çdo gjë lind dhe vdes me urdhrin e kryetarëve të partive.

Këtë kërkon partia ‘Zgjidhja’ me ‘Paktin Kombëtar’: T’ua heqë PS-PD-së oligopolin mbi votën e popullit, me të cilin mbajnë peng demokracinë shqiptare.

Nuk është një ëndërr e parealizueshme, por një betejë e vështirë që nis nga çlirimi i zgjedhjeve dhe çmontimi i pushtetit abuziv të 2-3 kryetarëve.

0
Rezart Prifti: Qetësi në Medellín

Rezart Prifti: Qetësi në Medellín

Po po, Medelin! Mbaje në mendje të lutem atë që ke kur dëgjon emrin e këtij qyteti shumë të bukur por dhe famëkeq.

Tani duke mbajtur këtë në mendje shiko rreth e rrotull në këtë Medelinin tonë.

Një qetësi e frikshme ka rënë përreth.

Nuk flitet më për njerëzit se ata janë të parëndësishëm.

Nuk flitet për të rinjtë se ata nuk duken, edhe ata që i vështrojnë i kanë marrë zët, se këtyre të vjetërve të sotëm u kujton kur ishin vetë të rinj dhe sa të frustruar e të ndrydhur kanë qenë.

Nuk flet njeri për mësuesit që padashje po vrasin gjenerata të tëra fëmijësh, madje as prindërit nuk flasin se nuk e dinë se ku i çojnë fëmijët, mendojnë se në shkollë.

Nuk flet njeri për pedagogët, që po bëjnë dosjet çarcaf për të ikur në Kanada dhe po zëvendësohen nga ekonomistë mediokër, Kristalsa dhe madje njerëz me precedentë penal, po rrijnë e denigrohen në mjedise dhe mendësi stallash pa i bërë njeriu përshtypje se është frika e madhe e bukës së kësaj çik elite përballë grykësisë dhe miopisë së Derrave në Fermën e famshme të Orwellit.

Nuk flet njeri për mjekët që po çajnë ferrën, po denigrohen në vendin ku janë, po trajtohen si të pandehur ashtu si nuk trajtohen kriminelët më të mëdhenj të këtij vendi, edhe këta janë zëvendësuar nga kasapë, tru-shkulur që nuk njohin bazat e anatomisë dhe një brez i ri mjekësh kokainaxhinjsh.

Nuk flet njeri për fermerët që u iku jeta përpos mediokritetit, në mjerim. Me një shtet që me mbi 100.000 fermerë bën sikur jep 80 projekte në vit, nuk u mundëson asnjë lloj infrastukture dhe përherë i ka trajtuar si skllevër të kohëve moderne. Fermeri përpos fatkeqësisë që trajtohet nga një shtet i papërgjegjshëm, ka kusurin të bjerë pre e makinacioneve të monpoleve të lloj e sojëve duke derdhur me gjithë injorancën e tyre në rrugë dhe qumështin, domaten, bostanin dhe ç’ka ka bërë në sezon. Në fund asnjë prej tyre nuk ka siguruar për fëmijët e tyre minimumin e daljes nga bataku i mjerimit migjenian.

Nuk flet njeri për artistët që po palosen skenave një e nga një në gërmadhat e një historie të turpshme të shkruar në kohë moderne në mes të Evropit. Ata që mbajtën shpirtin gjallë për festa, në teatro, filma që të edukonin dhe ata që për dekada me rradhë na bënë të qeshnim me humor dhe të qanim me aktrim. Sot ata përballen me mosmirënjohje, me tallava, me mos-vlerësim, me artistë që turpërojnë fjalën artistë.

Këta të fundit sot qajnë vet për të marrë pensionet, qajnë vet për një ndihmë në spital se po vdesin rrugëve, qajnë vet se nuk kanë ku mbajnë një shfaqe. Por prapë qajnë bukur, qajnë me hijeshi, qajnë me romuz e qajnë me dinjitetin e një artisti.

Nuk flitet më për qytetet që janë bërë të pajetueshme. Të pajetueshme nga braktisja masive dhe të lëna në mediokritetin e kotësisë së egzistencës por në mëshirën e bukurisë së natyrës dhe qetësisë. Të pajetueshme nga betoni masiv, rrugët e pambaruara, të shkëlqyera dhe të hapura në pafundësi. Të pajetueshme nga ajri kancerogjen dhe nga zhurma që i ka kthyer gjithë njerëzit në psiqik sepse është kthyer në standardin e qetësisë.

Nuk flitet për fshatrat që jetojnë në mesjetë në mes të evropit si fiset Zulu.

Nuk flitet për natyrën që pemët po ja hanë, ujin po ja thajnë dhe kafshët po i bëjnë pelice, tapete dhe ornamente lokalesh për barbarët te porta.

Por për çfarë flitet?

Një vorbull e punëve të kota krijohet në kësi rastesh dhe është rezultat i dy faktorëve. E para, është sepse Atyre thjeshtë nuk ju kërcet! Po po! Nuk ju kërcet! Nga rehatia e marrjes së hakut të gjithë Shqiptarëve, nga frika e humbjes se çka kanë vjedhur, nga sikleti se një ditë sistemi mund të kthehet me kokë poshtë e tu përmbyset bota, nga therori që u jep se një ditë mund të vendoset drejtësi, qoftë kjo Spakjane apo shqiptare, është e pamundur të shikosh Shqipërinë dhe Shqiptarët se çfarë po u vëlon në kokë dhe u zien në shpirt.

E dyta, ata nuk janë qytetarë të Shqipërisë, ata janë turistë në vendin e tyre. Ata nuk vishen këtu, shumë pak ushqehen këtu, nuk shërohen këtu, nuk arsimohen këtu, madje as seks nuk bëjnë këtu por jashtë.

Këtu flitet për tollovi, për ballkone, për gjuzra, për KÇK-ra, për SPAK-ra, për për horra, për kriminelë, për vrasje, për përdhunim, për depresion, për drogë, për PPP-ra dhe për lloj e soje gjërash që prodhojnë një realitet të frikshëm dhe në nxitje të qelizave kancerogjene dhe stres.

Po këtu edhe ata pako njerëz që flasin nuk dëgjohen!

Nuk dëgjohen ekspertët e ekonomisë që u doli fyti vetëm e vetëm nga ndërgjegjia profesionale se e dinë që nuk i pyet njeri.

Nuk dëgjohen mjekët që ministria kriminele u kërkon të bëjnë më pak operacione.

Nuk dëgjohen studentët që po rrihen në auditore leksionesh.

Nuk dëgjohen nxënësit që po u shpërndahet droga brenda në shkollë.

Nuk dëgjohet ai polici që thotë e di por duhet të mbaj kalamajtë me bukë.

Nuk dëgjohet pedagogu që flet për edukimin por kanari që flet për të kundërtën.

Nuk dëgjohet ai gazetari që thotë shyqyr që lëviza nga ai dreq televizion telenovelash se edhe kur bënim urinën e kishim me kontroll mos shanim qeverinë.

Nuk dëgjohet fermeri për rimbursim se thërritet për ditën e tokës në mes të nëntorit.

Nuk dëgjohet…

Pa me thuaj tani i dashur lexues, a është njësoj me atë që kishe në mendje për Medelinin? Por ti e di që nuk po flas për të, por për këtu…

1