Gylsen Zhllima: T’i japim fund partitokracisë nëpërmjet marrëveshjes gjithëpërfshirëse

Gylsen Zhllima: T’i japim fund partitokracisë nëpërmjet marrëveshjes gjithëpërfshirëse

Partitë e vjetra kanë arritur kulmin e papërgjegjshmërisë në misionin e tyre përballë popullit shqiptar. Për gati 30 vite partitë e vjetra kanë instaluar me vetëdije, një regjim partitokracie, i cili ka ecur në drejtim të kundërt me zhvillimet demokratike dhe sot kontrollon gjithçka, administratën publike, drejtësinë, sindikatat dhe shoqërinë civile.

Partitë e vjetra e kanë shkatërruar administratën publike qëllimisht dhe sot kemi një administratë shtetërore që vuan nga mungesa e profesionalizmit dhe kualifikimit. Çdo parti që fiton pushtetin qendror dhe vendor, ndërron komplet administratën, nga zyrtarët e lartë, deri te pastrueset, duke e mbushur me militantë të paaaftë. Sot, administrata publike është thjesht ushtria elektorale e partisë në pushtet që duhet vetëm për vota.

Sistemi i drejtësisë prej dekdash u zhyt në korrupsion aq thellë, me bekimin e partive të vjetra, saqë edhe reforma në drejtësi duket e paaftë për ta pastruar dhe rikthyer në misionin kushtetues të dhënies së drejtësisë për të gjithë.

Sindikatat në sektorin publik dhe privat kanë qenë dhe janë vegla të qeverive, ndaj sot kemi ligje të miratuara që janë kundër interesit të të punësuarve që janë të zhveshur nga të drejtat njerëzore. Në të njëjtën linjë është edhe shoqëria civile që është shitur te qeveria e radhës, duke braktisur oponencën ndaj keqqeverisjes dhe mbrojtjen e vlerave demokratike.

Sot, Rilindja ndjek dhe vazhdon modelin e partitokracisë, me përkushtim të madh duke bashkeqeverisur me të “fortët”. Harbutëria dhe zhvatja janë armët e saj kundër rendit kushtetues, duke degraduar plotësisht dhe tërësisht pavarësinë dhe integritetin e institucioneve shtetërore. Rilindja ka kapur përveç institucioneve publike dhe private, median audiovizive dhe online, duke e blerë mbështetjen me koncesione dhe PPP-të që po zbrazin buxhetin e shtetit. Rilindja duhet të kuptojë sa nuk është vonë se imuniteti i hierarkëve të saj nuk është i përjetshëm dhe do të vijë koha që seicili të japë llogari.

Duhet të kuptojë edhe Partia Demokratike se kriza politike në vend nuk kalon vetëm nëpërmjet zgjedhjeve të parakohshme parlamentare dhe lokale të zhvilluara në një ditë. Zgjidhje të tilla do të jenë thjesht farsa zgjedhore, nëse nuk bëhet reforma kushtetuese dhe ajo zgjedhore, siç ka propozuar partia ‘Zgjidhja’ me ‘Paktin kombëtar’ dhe ‘Platformën e lirisë’.

E vetmja rrugë për zgjidhjen e krizave ciklike që përsëriten prej vitesh është një qeveri teknike, që do të ndjekë ndryshimet kushtetuese dhe zgjedhore, pas të cilave duhen bërë zgjedhjet e përgjithshme në vitin 2020. Që të shporrim partitokracinë dhe autoritarizmin duhet fillimisht një sistem zgjedhor që garanton zgjedhje me standarde. Zgjidhja e duhur për të instaluar dhe rindërtuar shtetin e së drejtës, liritë politike dhe ekonomike kalon vetëm nëpërmjet zgjedhjeve të lira e të barabarta. ku sovrani do të zgjedhë mbi platformat e seicilit subjekt garues, me lista të hapura dhe me KQZ të depotilitizuar. Asnjë marrëveshje tjetër nuk sjell demokracinë për vendin dhe shqiptarët.

*Anëtar i kryesisë së partisë ‘Zgjidhja’

1
Gylsen Zhllima: Duhet marrëveshje gjithëpërfshirëse për të sjellë demokracinë reale

Gylsen Zhllima: Duhet marrëveshje gjithëpërfshirëse për të sjellë demokracinë reale

 

Është koha që partitë e vjetra të lënë mënjanë projektet e tyre antikombëtare dhe të pranojnë e të përkrahin projektin kombëtar për të dalë nga kriza politike që ka pasoja të rënda për vendin. Partia Socialiste dhe Partia Demokratike, duhet të bëjnë propozime reale për të dalë nga kolapsi politik, institucional dhe juridik, që rrezikon paqen sociale dhe ekonominë e vendit.

Sekti i Rilindjes, që ka uzurpuar Partinë Socialiste, po qeveris përmes PPP-ve dhe koncesioneve korruptive, krimit të organizuar dhe blerjes totale të medias kritike. Në 6 vite në pushtet ekonomia është në duart e disa njerëzve të lidhur me qeverinë, që po plaçkitin pasuritë e mbetura shtetërore dhe pronën publike, duke bashkëpunuar ngushtë me të “fortët” e krimit të organizuar.

Marrëveshja famëkeqe e 21 Prillit 2008 shkatërroi parimin e përfaqësimit, parlamentarizmit, shtetin e të drejtës, balancat dhe ndarjen e pushteteve. Marrëveshja antidemokratike që forcoi rolin e dy kryetarëve shkatërroi rolin e institucioneve të pavarura kushtetuese dhe ato janë  nën kontrollin e partisë në pushtet.

Ndryshimi i klasës politike në vend do të vijë vetëm me ndryshimin e sistemit zgjedhor. Zgjidhja nuk mund të jenë zgjedhjet e parakohshme vendore apo të përgjithshme, që bazohen te sistemi aktual zgjedhor, por vetëm duke pranuar Paktin Kombëtar dhe  Platformën e Lirisë që ka propozuar partia ‘’Zgjidhja’’. Kështu do t’i jepet mundësi ripërtëritjes së klasës politike, ndërtimit të një sistemi të ri, i cili përkrah zhvillimin dhe alternativat e reja qeverisëse, duke instaluar demokracinë e brendshme në partitë politike, financimin transparent të tyre dhe të fushatave elektorale si dhe marrëdhëniet e tyre me shtetin. Vetëm me një sistem zgjedhjesh të lira e të barabarta, rikthehet sovraniteti i munguar te qytetarët. Realizimi i kësaj marrëveshje kombëtare dhe gjithëpërfshirëse do të sjellë demokracinë reale, stabilitetin politik dhe zhvillimin ekonomik në vend.

Partia ‘Zgjidhja’ ofron platformën qeverisëse dhe vizionin politik që në themel ka interesat kombëtare.  Por, promovimi i saj kalon fillimisht nga një sistem i  drejtë, demokratik dhe transparent, i cili do të sigurojë shprehjen e vullnetit të qytetarëve nëpërmjet zgjedhjeve të lira, të barabarta dhe me standard, sepse vetëm një sistem ri politiko-shoqëror jep emancipim të qartë në aspektin politik dhe juridik në vend.

*Anëtar i kryesisë së partisë ‘Zgjidhja’

0
Koço Kokëdhima: Si vjen fundi i mafies politike?!

Koço Kokëdhima: Si vjen fundi i mafies politike?!

Nëse ka një çështje penale tipike, nga e cila mund të merrej shtysa për të goditur njëherë e mirë krimin më të madh që i është bërë Shqipërisë dhe njëkohësisht, klasa politike të reflektojë që më në fund të hapet  një epoke e re për demokracinë funksionale, ajo është “Dosja 184”.

Aty brenda del qartë, se si, në bashkëpunim perfekt, mafiozët e zonës, shefat e policisë, drejtuesit e administratës lokale dhe deri te kryeministri e  ministrat kryesorë të qeverisë së tij, janë përfshirë në një plan për të blerë, vjedhur dhe marrë me dhunë votat e shqiptarëve.

Pas përgjimeve të publikuara nga `BILD` doli se “objektivat” e kryeministrit për të blerë vota ishin zbatuar me zell dhe përpikmëri; se kreu i fushatës, njëkohësisht ministër i Infrastrukturës, kishte bërë “një tërmet” me votat e mbledhura; se drejtori i Arsimit kërcënonin me vendin e punës mësuesit e drejtorët e shkollave; se shefi i policisë ishte koka e operacionit kriminal, me bekimin e kryetarëve të Komisionit të Sigurisë dhe atij të Ligjeve.

Nuk kishte se si të mungonte në krye të tavolinës që festonte dhe shpërndante “grada” për këtë masakër të votës, as vetë Kumbari Edi Rama dhe ministri i Brendshëm, i cili nga ana e vetë siguronte “ushtarin” e tij në Dibër shef policie, që “të mos e rr….e”.

Kjo dosje tregon qartë, se si ka funksionuar mafia politike në Shqipëri gjatë këtyre 30 viteve, nëpërmjet skemës; bëj vota së bashku me krimin e organizuar për të kapur pushtet; shfrytëzo shtetin për të shpërblyer krimin e organizuar e atë “ekonomik” që këta të bëjnë pasuri; më pas me një pjesë të miliardave të grabitura bli zgjedhjet e radhës, për pushtetin e radhës dhe kështu pambarim.

E reja me rastin e “Dosjes 184” është se Edi Rama dhe organizata e tij po demonstron hapur dhe me arrogancë, se ka kthyer në shërbëtorë të bindur edhe ata që duhej ta hetonin dhe jo ta mbyllnin këtë krim të organizuar nga e gjithë kupola e shtetit dhe partisë në pushtet, siç po ndodh aktualisht.

Kapja e prokurorisë nga mafia politike nuk është një gjë e re, në këto 30 vite. Ajo ka menduar dhe ka investuar një pjesë të mirë të pushtetit dhe pasurisë të grabitur nga shqiptarët, që të mos rrezikohet nga drejtësia. Gangrena 30-vjeçare që ka lënë Shqipërinë në këtë derexhe varfërie dhe depresioni jo vetëm ekonomik, është pikërisht kjo mafie, që shfaqet herë me ngjyrë blu, herë si tani me ngjyrë mavi, e shpesh herë kur rrezikohen të bashkuar në NJË, blu e mavi. Fuqinë kjo organizatë kriminale e maskuar nën petkun e partive dhe të politikanëve, e ka pikërisht te tjetërsimi dhe kapja e votës së lirë të qytetarëve. Ky është thelbi i asaj që partia “Zgjidhja” qysh nga themelimi i saj, e ngre si alarm kombëtar.

Ditën e djeshme u mësua lajmi se organi i akuzës e varrosi “Dosjen 184” duke e quajtur kapjen në flagrancë të të gjithë kupolës së Rilndjes jo “krim i organizuar”, por “bashkëpunim i thjeshtë”.

Po ditën e djeshme në darkë, Lulzim Basha, në një intervistë me gazetarin, Çim Peka, deklaroi qartë për herë të parë se zgjidhja e kësaj krize të paprecedentë ku ka ngecur vendi dhe politika, arrihet vetëm nëpërmjet zgjedhjeve të lira. Por kushtet dhe mënyra se si e mendon dhe e ka në plan kreu i PD-së këtë, ishte po ajo që kemi dëgjuar gjatë gjithë këtyre kohëve’; vetëm zgjedhje pa Edi Ramën dhe me një qeveri tranzitore.

Sërish asnjë fjalë për përmbysjen e skemës që aplikon mafia politike në këto 30 vite; atë që prodhon “Dibra” e qeveri grabitqare e kriminale si kjo e Ramës prej 6 vitesh në pushtet. Asnjë reflektim për atë që opinioni i brendshëm dhe ndërkombëtarët po e kërkojnë me insistim, madje këta të fundit e kanë vënë si kusht të panegociueshëm (Paralel me instalimin e Drejtësisë së re), reformën kushtetuese dhe zgjedhore për të rrëzuar së pari paktin Berisha-Rama të vitit 2008.

PD nuk po reflekton për Paktin Kombëtar dhe Platformën e Lirisë që ka propozuar partia “Zgjidhja” dhe që është mbështetur nga shumica e shqiptarëve, faktorëve politik ëdhe intelektualë në vend.

Prandaj revolta e PD-së për “varrimin” që po i bëhet `Dosjes 184`, duket se është hipokrizia e radhës. Është fitim kohe derisa mafia politike që është maskuar si `partitë e mëdha`, të bëjë pazarin e radhës dhe jo t’i nënshtrohet Paktit Kombëtar për instalimin e demokracisë përfaqësuese e funksionale, që kërkojnë më në fund pas 30 vitesh shqiptarët;

T’i bëjmë funeralin mafies politike 30-vjeçare. Për këtë ka vetëm një rrugë: çlirimi përfundimtar i votës!

1
Koço Kokëdhima: Tallja me Shkodrën

Koço Kokëdhima: Tallja me Shkodrën

Dje Ministria e Financave dhe e Ekonomisë ndërpreu buxhetin për financimin e pagesave për bashkinë e Shkodrës që ende mbahet nga PD, ndërsa qeveria zgjodhi në gjysëmilegalitet këshillin e ri bashkiak, në mungesë të kryetarit të ri të bashkisë, që doli i dënuar në Itali, gati dy dekada më parë.

Konflikti i partive të vjetra do ta penalizojë Shkodrën dhe banorët e saj dhe ky është lajm i keq. Lajmi i mirë është se ato në këtë kryeqendër të Veriut janë diskredituar plotësisht, si organizata të kriminalizuara që tallen me këdo, vetëm për të përfituar politikisht dhe materialisht. Në të gjitha rangjet e pushtetit Rama imponon emrat dhe zgjedhjet e tij personale pa pyetur askënd.

Diskutimet e dy ditëve më parë në mbledhjen e zhvilluar në selinë e PS-së Shkodër, për zgjedhjen e kryetarit të këshillit bashkiak, nënkryetarëve dhe anëtarëve për këshill qarku, janë sa denoncuese, aq edhe neveritëse, tregojnë se ku ka përfunduar PS-ja nën thundrën e Ramës. Gati të gjithë përfaqësuesit e PS-së vendore janë kundër urdhrave politikë të ardhur nga Tirana. Lexoni në linkun http://www.gazetadita.al/ne-nuk-jemi-dele-ja-cfare-ka-ndodhur-ne-mbledhjen-e-ps-ne-shkoder/:

“Tereze Brigja: Ne nuk jemi dele që na vini me këta urdhëra. Së pari të vini e të kërkoni falje për kryetarin që kishim. Nuk kam gjë kundra emrit që propozoni! Por e njohu KM Valdrinin që na e solli pa pyet?? Po ashtu pa na pyet e pa e njohtë po na sjell dhe këtë herë! Na turpëruat. U detyrohemi falje njerëzve që përfaqësojmë e mos ta shtojmë turpin…

Senida Mesi:Të mirëkuptoj. Nuk të heq një presje. Por ky është një urdhër politik. Të tillë do të ndeshni shpesh edhe kur të jeni në Këshill Bashkiak.

Blediana Nika: Së pari të vinë të na kërkojnë falje. Edhe ju që jeni aty, po…po. Se nuk u morët vesh ju në këta 2.5 vite jemi në këtë gjendje që na katapultojnë njerëz pa na pyet. Unë flas e kam të drejtë të flas, se kam sjellë më shumë vota se secili në këtë sallë….Dhe mos më drejto gishtin mua kur flet!!….”

Partitë e vjetra nuk pyesin as për forume, as për mendimin e bazës dhe çdo emër del nga xhepi i kryetarit të partisë.

PS dhe PD janë kampione të autokracisë në drejtim dhe vendimmarrje, duke shkatërruar demokracinë dhe garën e brendshme në parti, duke imponuar drejtues pa meritë dhe përkrahje në popull.

Beteja për Shkodrën është qesharake dhe e dhimbshme. PS dhe PD nuk kanë hallin e popullit. Nuk e kanë patur asnjëherë. Duan të kenë apo të marrin një ‘kala’ më shumë për punësime, tendera, vjedhje, rritje taksash.

Shkodra ka patur fatin më të keq në tranzicionin e dhimbshëm shqiptar të këtyre 29 viteve. E ka paguar me gjakun e bijve të saj demokracinë, por nuk e jetoi atë. PD-ja, në emër të kartës së antikomunizmit, e ka mbajtur peng kryeqendrën e Veriut. Sali Berisha e përmbyti dy herë Shkodrën për biznesin e energjisë, në vitet 2010-2012, dhe ende nuk janë dhënë dëmshpërblimet për të përmbyturit. Zona përfitoi shumë pak prej financimeve shtetërore dhe një pedonale është tallje për shkodranët dhe rajonin që ka aq shumë resurse natyrore dhe tradita.

Rama, prej vitit 2013 në pushtet, i ka dhënë bashkisë së Shkodrës fonde qesharake dhe bashkia më e madhe e Veriut të Shqipërisë, ka qenë në fund të listës së financimeve nga Komiteti i Zhvillimit të Rajoneve, duke u renditur pas bashkive Patos, Roskovec apo Vorë. Shkodra ka përfituar 20 herë më pak fonde se Tirana, 9 herë më pak se Korça dhe Durrësi, 7 herë më pak se Elbasani dhe 5 herë më pak fonde se Divjaka.

Sot, qeveria sillet si ajo kuçedra që pret ujin e burimit, duke mos lëvruar thesarin, si beteja e pushtuesve me të rrethuarit, duke harruar se pasojat do t’i vuajnë banorët e bashkisë dhe jo drejtuesit e saj politikë, të cilëve u duket se do të dalin si heronj nga kjo betejë e ndyrë politike.

Zgjidhja për Shkodrën dhe për gjithë Shqipërinë janë zgjedhjet e lira dhe të barbarta, kandidatët e zgjedhur nga populli dhe jo ata të nxjerrë nga xhepi i kryetarëve. Farsat zgjedhore, si ajo e 30 qershorit, do të lënë pas socialistë të turpëruar dhe demokratë që gënjehen ende me kartën e antikomunizmit.

1
Korrupsion me Pallatin e Drejtësisë!

Korrupsion me Pallatin e Drejtësisë!

Deklaratë shtypi e partisë ‘Zgjidhja’

Ditën e djeshme mediat zbuluan një lojë të madhe që është bërë me tokën publike dhe paratë e taksapaguesve shqiptarë nëpërmjet qeverisë Rama dhe Dhomës së Avokatisë.

Kjo aferë e realizuar pikërisht me godinën e quajtur “Poli i Drejtësisë”, ku do të instalohen institucionet që do të dalin pas Reformës në Drejtësi, duket se “njollos” që në lindje edhe këtë të fundit. Vetë godina ku do të vendosen SPAK dhe njësitë e tjera të drejtësisë së re, përbën një objekt të mundshëm hetimi për një aferë të madhe korruptive, sipas të gjitha gjasave.

Pikërisht për këtë skandal në horizont ka shkruar ditën e sotme, edhe gazetari i njohur  Klodian Tomorri në faqen e tij në FB duke ngritur edhe disa pyetje retorike për qeverinë dhe Dhomën e Avokatisë.

“Kujt po i shkojnë 11 milionë eurot e Polit të Drejtësisë?

Në vitin 2013, qeveria i dha Dhomës Kombëtare të Avokatisë 25 mijë metra tokë shtetërore falas pranë fushës së Aviacionit. Sipas vendimit, toka u dha me qëllim ndërtimin e Korpusit të Avokatisë dhe nuk lejohej ndryshimi i destinacionit.

Dhoma e Avokatëve e ndërtoi Pallatin. Se me çfarë çmimi dhe se me çfarë parash e financoi, kjo nuk dihet, pasi Dhoma Kombëtare e Avokatisë është një OJF dhe jo Institucion Publik. Nën zë flitet se e gjithë ndërtesa ka kushtuar 2 milionë euro, por ky është informacion i pakonfirmuar, sepse nuk është publik.

Tani Pallatin e ndërtuar mbi tokën e falur shtetërore, qeveria po e ble si zyra për institucionet e reja të drejtësisë. Çmimi i blerjes edhe ky ende jo publik, flitet se është caktuar 11 milionë euro.

Pra 11 milionë euro do të paguajnë qytetarët shqiptarë për Dhomën e Avokatisë, për një pallat të ndërtuar në tokë të falur shtetërore.

1-Kujt po i shkojnë paratë?

2-Si do të përdoren ato?

3-Pse u shkel vendimi i qeverisë, që ndalonte shprehimisht ndryshimin e destinacionit për pronën e falur?

4-Me çfarë baze ligjore është blerë prona?

Sepse ligji nuk e lejon qeverinë të blejë prona private sipas qejfit, por e ka kushtëzuar vetëm me shpronësimet. Edhe këto me çmime të përcaktuara dhe vetëm kur përdoren për vepra publike që kanë rëndësi të veçantë. Nuk e lejon njeri qeverinë të blejë prona private si të dojë, sepse po të ishte ashtu buxheti i shtetit do të masakrohej nga pazaret.

Ky transaksion ka pikëpyetje të mëdha dhe shumë anë të errëta. Është biznes i rëndë, që do të plasë shumë shpejt në publik. Boll më me institucione hibride, që ngrihen për të devijuar paratë e taksapaguesve në llogari të paqarta dhe me mekanizma të dyshimtë”, shkruan gazetari Klodian Tomorri.

Partia ‘Zgjidhja’ fton mediat dhe gazetarët e pavarur të ndriçojnë deri në fund këtë triller korruptiv të qeverisë.

0
Gylsen Zhllima: Pa reforma demokratizuese nuk ka hapje negociatash me BE-në

Gylsen Zhllima: Pa reforma demokratizuese nuk ka hapje negociatash me BE-në

 

Në vendet demokratike betejat midis politikanëve bëhen mbi bazën e programeve, vizioneve dhe alternativave për mirëqeverisjen e vendeve tyre. Kurse në Shqipëri betejat midis politikanëve tanë kanë të bëjnë mbi objektivat personale, se kush do të bëhet kryeministër, duke siguruar karrigen me çdo çmim, me qëllim plaçkitjen e pasurive të vendit. Kështu ka ndodhur prej tri dekadash dhe qeveria pasuese ka qenë më e keqe se ajo që ka ikur, ka bërë më shumë korrupsion, krime ekonomike, koncesione dhe PPP dhe shumë marrëveshje antikombëtare në kurriz të vendit.
Prandaj kemi shkuar keq e më keq dhe, kur njëra palë është në opozitë premton se do të bëjë shumë gjëra më mirë, por kur vjen në pushtet bën më keq se qeveria e mëparshme. Rokada politike e dy palëve në ujdi ka zënë vendin e alternativës politike dhe ekonomike.
Duke u bazuar nga sistemi aktual zgjedhor,partitë e vjetra, posaçërisht Rilindja, ka rol protagonist në instalimin,bashkëpunimin, mbështetjen dhe promovim e të ‘’fortëve’’ duke i dhënë atyre akses në nivel qendror dhe lokal.
Mosreformimi i sistemit politik është pengesa kryesore që vendit të mos i hapen negociatat në BE-në. Klasa e vjetër politike në Shqipëri nuk është e interesuar për afrimin dhe integrimin e plotë të vendit me BE-në, sepse kjo do t’i jepte fund regjimit hibrid të instaluar prej tyre.
Refuzimi i hapjes së negociatave është i përvitshëm, siç pritet, për fat të keq edhe këtë tetor, dhe do të jetë i tillë derisa vendi të mos kryejë reformat demokratizuese. Pakti Kombëtar dhe Platforma e Lirisë që ka propozuar partia ‘’Zgjidhja’’, janë reformat e domosdoshme për vendin, në rrugën drejt BE-së. Reforma kushtetuese, ajo zgjedhore dhe demokratizimi i partive politike janë të vetmet zgjidhje për demokracinë reale, zgjedhjet e lira e të barabarta dhe ku sovraniteti i rikthehet popullit, jo përmes pazareve të ulëta mes partive të vjetra, por me një marrëveshje kombëtare dhe gjithëpërfshirëse.

*Anëtar i kryesisë së partisë ‘Zgjidhja’

 

0
Koço Kokëdhima: Shqiptarët, 18 vite pas Marrëveshjes së Ohrit

Koço Kokëdhima: Shqiptarët, 18 vite pas Marrëveshjes së Ohrit

Më 13 gusht 2001, 18 vite më parë, pas dy muajsh bisedimesh të vështira, u nënshkrua dokumenti që njihet si Marrëveshja e Ohrit, e cila jo vetëm i dha fund konfliktit mes UÇK-së dhe forcave të sigurisë maqedonase, por që parashikoi ndryshimet kushtetuese, për një shoqëri shumetnike maqedonase, ku sanksionohej se shqiptarët janë element shtetformues.

Në këtë përvjetor ‘Zgjidhja’ kujton rolin e mendimtarit të shquar shqiptar, Arbën Xhaferi dhe ndihmën e paçmuar të përfaqësuesve specialë nga SHBA dhe BE, që punuan bashkë me palën maqedone, për një dokument që do të garantonte një vend të stabilizuar dhe demokratik për të gjitha etnitë.

Përgjatë viteve, nga implementimi i Marrëveshjes kornizë të Ohrit, janë miratuar mbi 130 ndryshime dhe plotësime ligjore,  pjesa më e madhe për mosdiskriminim dhe përfaqësim të drejtë, ndërsa një pjesë e tyre janë në sferën e identitetit, kulturës, arsimit dhe decentralizimit të pushtetit.

Por jo gjithçka shkoi sipas marrëveshjes kornizë që synonte zhvillimin e qetë dhe harmonik të shoqërisë maqedonase duke respektuar njëkohësisht identitetin etnik dhe interesat e të gjithë qytetarëve. Për vite të tëra, shumica sllave, me qëndrime publike antishqiptare nuk respektoi decentralizimin e pushtetit, nuk u lejoi shqiptarëve që të qeverisnin atje ku ishin shumicë; nuk garantoi përfaqësimin e drejtë dhe mosdiskriminimin; nuk u dha mundësinë që të punësoheshin në raport të drejtë me maqedonët në administratën e organeve qendrore, vendore, apo të përfaqësoheshin në Gjykatën Kushtetuese, sipas pjesëmarrjes në Kuvendin e Maqedonisë.

Shqiptarëve që përbëjnë mbi 30 % të popullsisë maqedonase, vetëm përpara dy javësh, me një vendim qeverie që parashikon edhe penalitetet, u garantohet ligjërisht e drejta e përdorimit te shqipes si gjuhë zyrtare, krahas gjuhës maqedonase.

Vota e shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut ishte vendimtare në zgjedhjen e presidentit Stevo Pendarovksi, majin e kaluar. Por ka ende shumë rrugë për të bërë. Nuk mjafton vetëm diskrimimi politik, etnik dhe ai gjuhësor, sepse zonat ku shqiptarët janë shumica e popullsisë, janë më të varfrat në Maqedoninë e Veriut, marrin shumë më pak investime shtetërore, përfitojnë shumë më pak nga investimet e huaja që janë dyndur në fqinjin tonë lindor, janë të privuar nga vendet e punës në administratën shtetërore dhe qindra familje shqiptare gjejnë mbijetesën sërish duke emigruar në Perëndim dhe duke shpopulluar trojet e tyre amtare.

‘Zgjidhja’ u kërkon shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut që të mos heqin dorë nga kërkesat për plotësimin e të drejtave themelore dhe lirive të miratuara në dokumentin e 18 viteve më parë. Ndërsa u bën thirrje edhe politikanëve shqiptarë që të mos tërhiqen për hunde nga elita e vjetër dhe e korruptuar politike në Tiranë apo në Prishtinë, që më shumë se ndihmë, u ka bërë dëm aspiratave të shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut.

0
Rinia të jetë në krye të ndryshimeve të vendit

Rinia të jetë në krye të ndryshimeve të vendit

Deklaratë shtypi e partisë ‘Zgjidhja’

Sot është Dita Ndërkombëtare e Rinisë, e shpallur nga OKB-ja, me qëllim ndërgjegjësimin e saj për çështjet me të cilat përballet. Tema e Ditës Ndërkombëtare të Rinisë për vitin 2019 është të “Shndërrojmë Arsimin”, duke kërkuar që të rinjtë të përfitojnë arsimim më të rëndësishëm, të barabartë dhe gjithëpërfshirës.

Kjo moto, më shumë se për të gjitha vendet,  vlen për arsimin në Shqipëri. Për fat të keq, vit pas viti, të rinjtë nuk përfitojnë arsimim të barabartë dhe gjithëpërfshirës. Qeveritë e tranzicionit e shkatërruan arsimin publik, e kthyen në biznes dhe, si në të gjitha punët, ndajnë paratë me klientët e tyre në arsimin privat. Dhjetra mijëra të rinj detyrohen të paguajnë për një arsim që nuk u ofron dijet e duhura, nuk kanë mjete didaktike, laboratorë, literaturë bashkëkohore, jetojnë në kushte skandaloze nëpër konvikte dhe detyrohen të paguajnë për çdo shërbim që nuk e marrin. Qindra të tjerë, falë kursimeve të prindërve, shkollohen jashtë dhe ndërtojnë punën dhe jetën atje sepse shteti i militantëve partiakë dhe i të korruptuarve nuk ka nevojë për ta.

Problemet që ngritën studentët gjatë protestës së tyre në dhjetor 2018 treguan se arsimi është një plagë e pashëruar, e mbajtur hapur nga korrupsioni në qeverisjen qendrore dhe drejtuesit e  universiteteve publike, që shpërdorojnë fondet shtetërore për arsimin dhe buxhetet e familjeve shqiptare për shkollimin e fëmijëve.

‘Pakti për universitetin’ ishte një mashtrim nga qeveria e Ramës që nuk do të garantojë rritjen e cilësisë së jetës dhe të arsimimit të studentëve. Lëvizja e fuqishme e dhjetorit 2018 alarmoi elitën e vjetër politike ndaj ajo u bë bashkë për ta mbytur.

Në këtë ditë botërore, ‘Zgjidhja’ i bën thirrje rinisë që të mos rreshtë së luftuari dhe së ëndërruari për arsim cilësor, të barabartë dhe për të gjithë. Ajo duhet të jetë në krye të shndërrimeve të mëdha që kërkon vendi.

#ZgjidhjaPerRinine

0
Gylsen Zhllima: Marrëveshja kombëtare dhe gjithëpërfshirëse, zgjidhje për stabilitet afatgjatë

Gylsen Zhllima: Marrëveshja kombëtare dhe gjithëpërfshirëse, zgjidhje për stabilitet afatgjatë

Anëtar i kryesisë së partisë ‘Zgjidhja’

Kriza politike në vend nuk zgjidhet vetëm më zgjedhje të parakohshme, siç vijojnë të deklarojnë disa parti që flasin në emër të opozitës. Ky regjim shtypës dhe plaçkitës duhet të largohet një orë e më parë, por rruga e vetme janë zgjedhjet e lira dhe të barabarta. Vetëm përmes tyre shqiptarët do të kenë mundësi që të zgjedhin një klasë të re politike, të paimplikuar me veset më kriminale të tranzicionit shqiptar, duke i dhënë një shans vendit për t’u integruar realisht në BE. Rruga drejt kësaj nuk është e lehtë, por është drejtimi i vetëm. Është Pakti Kombëtar dhe Platforma e Lirisë, të propozuara nga partia ‘’Zgjidhja’’, si të vetmet projekte që bëjnë reformimin rrënjësor të Kushtetutës, Kodit Zgjedhor, partive politike dhe çlirimit të energjive të reja.

Kodi i vjetër zgjedhor favorizon elitën e vjetër. Aktualisht numërimi dhe ‘’ruajtja’’ e votës, bëhet nga një KQZ partiake. Pa bërë ndryshimet e duhura kushtetuese, çfarëdolloj zgjedhjesh që të bëhen sot, do të jenë antikushtetuese, antikombëtare dhe ilegjitime.

Mungesa totale e një sistemi të drejtë dhe demokratik ka bërë që ata lojtarë që janë në ‘fushë’, të vendosin edhe rezultatin, duke qenë njëherësh edhe arbitra, si askund tjetër në një sistem demokratik.

Rilindja që ka zaptuar PS-në dhe SHQUP-i e dinë shumë mirë se kjo situatë nuk ka perspektivë europiane për Shqipërinë, por atyre nuk u intereson ndryshimi i status-quo-së, që i bën ato padrone të sistemit politik dhe ekonomisë, duke mbajtur në këmbë skemën e rotacionit të pushtetit.

‘Zgjidhja’ e ka deklaruar se zgjidhja për krizën e thellë politike duhet të vijë nga brenda, me një marrëveshje gjithëpërfshirëse, mes të gjitha partive politike dhe kokave të mençura të vendit. Por na duhet edhe ndihma e miqve të Shqipërisë. Ata e kanë ndihmuar vendin në ecurinë e Reformës në Drejtësi dhe këtë duhet ta bëjnë edhe për Reformën Kushtetuese dhe Zgjedhore.

Rilindja dhe SHQUP-i  si bashëkëfajtorë të krizës së gjatë, kanë një shans të fundit, që, pasi shkatërruan demokracinë me marrëveshjen antikushtetues të 21 Prillit 2008 dhe atë okulte të 17-18 Majit 2017, t’i hapin rrugë një marrëveshjeje kombëtare dhe gjithëpërfshirëse, në një tryezë dialogu. Ajo duhet të garantojë zgjidhjen e krizës politike dhe institucionale, e cila realizohet vetëm përmes zgjedhjeve të lira e të barabarta, me përmbushjen e pikave të Paktit Kombëtar dhe të Platformës së Lirisë, të propozuara nga partia ‘’Zgjidhja’’. Asnjë marrëveshje tjetër midis forcave të vjetra politike nuk do të sjellë stabilitet afatgjatë në vend.

#ZgjidhjaPerDemokracine

0
Maks Velo: Si nuk kanë frikë nga ajo që po bëjnë me teatrin dhe stadiumin?

Maks Velo: Si nuk kanë frikë nga ajo që po bëjnë me teatrin dhe stadiumin?

“Si nuk kanë frikë nga ajo që po bëjnë me teatrin dhe stadiumin”. Kjo është thirrja e arkitektit dhe piktorit Maks Velo për atë që po ndodh në Tiranë. Dikur mik, mbështetës dhe këshilltar i kryeministrit Rama, Velo ish i burgosur politik u largua prej tij sepse ai donte vetëm njerëz që e miratonin. Dhe mes tyre u vendos dashuria për qytetin dhe ruajtjen e tij, për të cilën arkitekti e ka ngritur zërin që kur u ndërtuan dy kullat e para në bulevard. Këtë betejë po bën edhe sot për teatrin dhe kundër stadiumit të ri…

 

Zoti Velo, arkitektët kanë dalë me një vendim unanim kundër shembjes së Teatrit dhe kanë sugjeruar Bulevardin e Ri, si një nga vendet e përshtatshme për të ndërtuar një tjetër teatër. A bini dakord me këtë?

 

Sigurisht, vetëm një vit më parë 77 arkitektë firmosën kundër shembjes, këtë vit numri i tyre është rritur. Bulevardi i Ri, jo vetëm për një teatër të ri, por do të kishte qenë i përshtatshëm edhe për stadiumin. “Qemal Stafa” duhej lënë siç ishte dhe ndërkohë do të kishim dy stadiume. Madje, ëndrra ime ishte që të prishej edhe ajo pjesë që ishte shtuar nga partia dhe të kthehej në pamjen origjinale. Për më tepër që flitet edhe për të riaktivizuar bulevardin, ku ka mënyrë më të mirë?! Por që të harxhosh para për të prishur stadiumin dhe aty të ndërtosh një hotel, një kompleks tregtar, është absurde. Dhe i gjithë ngërçi nis nga mungesa e transparencës. Deri më sot nuk jepet asnjë e dhënë për stadiumin. Thuhet vetëm se vlera e tij shkon në 60 milionë. Por, sa është pjesa e stadiumit dhe sa pjesa komerciale? Në qoftë se raporti është 10 milionë me 50 milionë, atëherë ky nuk është më stadium, por një qendër tregtare gjigante. Një llahtar i panevojshëm.

Si ka ndryshuar territori i stadiumit pas ndërhyrjeve?

 

Kemi të bëjmë dhe me një “fryrje” të territorit, pasi nuk është më te njolla e mëparshme. Është zmadhuar shumë, ka shkuar afër godinave të tjera. Është shndërruar në një përbindësh që shkatërron mashtabin, raportin me objektet e tjera. Kjo, pasi godinat janë si organizmi i njeriut, funksionojnë në tërësi nga pikëpamja arkitektonike. Pra, raporti midis godinave qe në harmoni dhe kjo ndërhyrje ka krijuar kaos. Ç’mbetet të bëhet tani për ta ndrequr këtë raport?! Të prishet ndërtesa që u bë, apo të ndërhyhet te gjithë të tjerat? Ai është si një përbindësh gjigant, që zë pamjen e Dajtit e transformon tërësish sheshin. Sikur kjo të mos mjaftonte, tani dalin me një tjetër propozim: Të shkatërrojnë Akademinë e Arteve. Që të bëjnë një gjysmë sfere nga ana tjetër dhe të shkatërrojnë pjesën që është ndërtuar gjatë komunizmit të Akademisë së Arteve. Por ajo mbart vlera, sepse është projektuar nga arkitektë si Mauricio Bega e të tjerë. Kjo tregon se kur bëhet diçka nxitimthi, do të dëmtojë dhe gjenerojë të keqen. Madje duan të ndërtojnë edhe në atë parcelën e vogël, midis Sheratonit dhe Universitetit, në atë parkun pranë. Ajo që unë nuk arrij të kuptoj në këtë situatë është: Si nuk kanë frikë këta njerëz?! Sepse problemi i stadiumit nuk ka për t’u mbyllur aq lehtë. Nuk mund të shitet stadiumi kombëtar. Kur të shkojnë njerëzit atje, do të përballen me një llahtari. Stadiumi është si i futur në një kazan, ku e ke të pamundur të shikosh qiellin apo gjelbërimin. Njeriu shkon në stadium për t’u çlodhur. Kjo është tendenca e stadiumeve. Madje mbulesa bëhet transparente për të krijuar frymëmarrje.

Për sa u përket krisjeve që krijohen nga mosplanifikimi i urbanistikës, pati një diskutim të ngjashëm edhe për projektidenë e arkitektit danez, pasi sipas arkitektëve ndërtesa do të kishte intensitet 4 herë më të madh se objektet e tjera. Mendoni se pavarësisht këtyre mund të merret përsëri në konsideratë?

 

Është bërë gjithë kjo rezistencë, nuk di të them se si do të ndryshojë rrjedha e ngjarjeve. Nëse do të merret përsëri në konsideratë projekti i Bjarke Ingels. Por di të them se ai projekt është skandaloz. Të bësh një Teatër Kombëtar si urë në ajër dhe njëherazi t’i gënjesh njerëzit se do të kenë 3 salla brenda duke qenë vetëm një e tillë, është e tmerrshme. Përpos kësaj, me projektin e danezit zhduket edhe sheshi përpara teatrit. Por çelësi i gjithë kësaj qëndron te marrja e territorit. Në realitet nuk janë bërë ndonjëherë merak për teatrin, problemi mbetet territori. Të marrin pjesën më të madhe të tij e të lënë dhe pak metra katrorë për teatër. Për më tepër që ne nuk po shohim pjesën tjetër të projektit, 6 kullat. Ku janë? Sa është lartësia e tyre? Nga do të qarkullohet? Sa apartamente do të jenë? Përkatësisht, cila është kostoja e tyre. E pra, s’mund të përgjigjemi, pasi çdo gjë bëhet në mungesë transparence dhe mungesa e transparencës sjell që çdo gjë të bëhet në mënyrë “de facto” dhe pastaj askush s’ka ç’bën më. As korrigjime e as përmirësime. Siç ndodhi me stadiumin, ne ende sot nuk kemi asnjë të dhënë.

Nga qeveria dhe bashkia po thuhet vazhdimisht se ky transformim, që përfshin edhe shembjen e godinës, bëhet në të mirë të komunitetit, pasi godina e Teatrit nuk mund të rezistojë gjatë…

 

Nëse do të donin realisht të bënin diçka të mirë, që t’i shërbente kombit, mund të kishin bërë bibliotekën. Dhe kështu do të ishte një kompleks kulturor shumë harmonik, Teatri dhe Biblioteka Kombëtare. Është e provuar tanimë, edhe nga vlerësimet e analizat e specialistëve, që teatri reziston. Kapriatat e “Notre Dame” ishin bërë 1300 vite para dhe nga kontrolli që iu bë së fundmi rezultoi se janë në mënyrë të përsosur. Sepse ajo është kryesorja. Përpos kësaj, ai është një teatër i mrekullueshëm, që nuk përsëritet më. Jo më kot unë insistoj, sepse në Shqipëri janë bërë shumë teatro dhe asnjë prej tyre nuk ka mundur të krijojë magjinë e Teatrit Kombëtar. Kjo, sepse teatrot kanë një specifikë shumë të veçantë .

Kryeministri Rama, edhe gjatë deklaratës së fundit, ka përmendur faktin se Teatri është bërë me materiale të përkohshme. Ç’mendoni rreth kësaj?

 

Unë i kam ndjekur çka janë thënë, jo vetëm nga Rama, por edhe nga artistët. Dhe, ata që janë shprehur pro shembjes, nuk janë specialistë. Lexova njërin prej tyre që thoshte se donte një teatër luksoz, por për mendimin tim ky artist nuk e kupton se ç’do të thotë ‘luksoz’. Një violinë e re mund të jetë e shkëlqyeshme, por nuk mund të krahasohet për nga vlerat me një violinë të vjetër “Stradivarius”, apo një tjetër violinë qindravjeçare. Kjo, sepse ajo violinë e ka marrë tingullin, e ka përpunuar brenda dhe ka krijuar një patinaturë të tij. I tillë është edhe Teatri. Ky teatër ka marrë tinguj nga të gjitha shfaqjet, artistët. Ndaj, dhe operave të vjetra u jepet një vëmendje e jashtëzakonshme. Unë kam shkuar në Operën Kombëtare të Parisit, “Grand Opera”, dhe në “Opera Bastille” (1989), por ka një diferencë shumë të madhe. Nuk mund të krahasohen për nga vlera. Pra, le të bëjë çdokush detyrën e vet dhe t’ua lëmë specialistëve të flasin për materialet apo teatrin. Arkitektët kanë folur, po ashtu edhe organizata prestigjioze “Europa Nostra”, u shpreh qartazi kundër shembjes. Rama ka bërë shumë ndryshime pozitive, por kjo nuk justifikon të tjerat. Merita e një udhëheqësi është të mos bëjë “gafa” të pariparueshme dhe gabimi i Ramës është që ndërhyn në urbanistikë. I është mbushur mendja ser mund të japë mendime për arkitekturën, asnjë udhëheqës politik nuk bën të tilla ndërhyrje. Arkitektura është një sferë shumë delikate, nuk është një vizatim në tavolinë. Arkitektura realizohet në hapësirë.

Ndërkohë që flasim për mendime të specialistëve, vitin e kaluar Instituti i Ndërtimit, në raportin e tij, e konsideroi riparimin e godinës të vështirë dhe me kosto shumë të lartë, pasi, sipas tyre, kërkohet ndërhyrje në 90% të objektit. Sa real ju duket një konkluzion i tillë?

 

Ju e kuptoni se njerëzit kanë frikë. U ka hyrë frika në palcë. Ata që bëjnë një pohim të tillë, janë të gjithë nëpunës, që u duhet të thonë atë që u thuhet të thonë. Certifikimet e bëra janë një punë e ulët. Të tilla analiza, nëse duhej pasqyruar realisht gjendja siç është, mund të ishin bërë me grupe të huaja. Është e qartë për të gjithë mospërputhja, pasi kanë rënë kaq tërmete dhe godina nuk ka lëvizur, ndërkohë që ndërtesa të tjera janë çarë. Specialistët, përfshirë këtu emra si Kreshnik Merxhani, kanë nxjerrë dosje ku konfirmohen themelet, shtyllat e forta si dhe kapriatat e drurit në gjendje perfekte. Kështu që gjithë të tjerat janë justifikime për ta prishur. Me eksperiencën time, e them me siguri se me pak riparime, ajo godinë jeton deri në 100 vjet. Është një nga shembujt e një arkitekture shumë të mirë. Ashtu siç është, mandej ka dhjetëra mundësi për ta bërë superluksoze.

Folët për mungesë transparence, ndërkohë që është rihapur tenderi për Teatrin, ç’mund të thoni për mënyrën sesi po procedohet?

 

Më shqetëson fakti se deri më sot nuk është dhënë asnjë detyrë projektimi. Ku është detyra e projektimit të Teatrit Kombëtar, që duhej të ishte botuar nga Ministria e Kulturës, në mënyrë që ne të interesuarit të kontrollojmë se sa zbatohet?! Në raste të tilla, kur një ndërtesë bëhet pa një detyrë projektimi, i jepet liri arkitektit që të bëjë ç’të dojë. Aktualisht po veprohet pa plan, pa maket. I kam thënë Ramës disa herë që të krijojë një sallë me të gjitha projektet dhe maketet, për t’u dhënë mundësi të interesuarve t’i shikojnë. Ja kam thënë edhe Veliajt. Më tha se do ta bëjmë pranë Muzeut Historik. Nuk e bëri! Për shembull, arkitekti italian që ka bërë stadiumin, Marco Casamonti, paraqiti një maket për Institutin e Arteve. Ku është ai maket? Pra, në qoftë se do të kishte një ambient ku të pasqyroheshin projektet, atëherë mund të shikoheshin dhe ndryshimet që bëhen. Pasi ajo që vërej është se planet rregulluese po ndryshohen vazhdimisht. Ne sot, nuk dimë se cili është plani i fundit i Tiranës.

Zoti Velo, flisni vazhdimisht për magjinë e kësaj godine, ç’ju bën ende tani që i keni kaluar të 80-t, të dilni ende në agore për ta mbrojtur?

 

Krahas të tjerave, është misteri i këtij Teatri. Marrëdhënia e ngrohtë aktor-spektator që krijohet. Raporti i skenës, i boka skenës, i thellësisë skenike, i zërit që dëgjohet. Madje, edhe pse aktorët tanë flasin ngadalë, dëgjohen çuditërisht deri në rreshtat e fundit. Aktori mund ta kontrollojë sallën. Asnjë nga teatrot e tjerë nuk i arin këta parametra. Është mëkat të prishet. Ky teatër është një trashëgimi e vyer e qyteti pasurohet nga prezenca e godinave të tilla. Përpos kësaj ka kaq shumë mundësi për ta sjellë në formë moderne, mund të bësh piramidë me xham, kube etj. Ai territor krijon një lloj frymëmarrje në agresivitetin që krijon Bulevardi. Ka kaq shumë funksione. Nuk duhet të biem në gabime si Turbina. Është një llahtar. Unë shkova e u tmerrova dhe nuk shkel më. Me ato para mund të ishte rregulluar Teatri Kombëtar.

*Marrë nga PANORAMA

 

0